ΔΗΜΑΡ: Η ταλάντωση συνεχίζεται, ανοιχτά τα πισωγυρίσματα

Άρθρο του Α. Νεφελούδη στο TVXS (8/10/14)

    Το έκτακτο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ, τελείωσε .. και αυτό. Ο Φώτης Κουβέλης παρότι πέρασε δύσκολες ώρες αμφισβήτησης επανεξελέγη με ένα αξιοσέβαστο ποσοστό που τον εδραιώνει στην ηγεσία του κόμματος. Αποδεικνύει πώς αυτός είναι η σημαία της ΔΗΜΑΡ, όσο και αν έχει οδηγήσει το κόμμα του από ήττα σε ήττα. Η μειοψηφία του «αριστερού δικτύου» και πάλι δεν κατάφερε να δώσει επαρκώς το στίγμα της, ψηφίζοντας τις θέσεις της πλειοψηφίας, αποτελώντας και αυτή μέρος της παρόλες τις διαφοροποιήσεις στελεχών όπως ο Βαγγέλης Ζορκάδης. Έτσι χωρίς στίγμα και χωρίς σαφείς διαφοροποιήσεις παρέμεινε στο ίδιο ποσοστό που είχε και κατά την διάρκεια του προηγούμενου συνεδρίου. Όλα αυτά όμως πόσο ενδιαφέρουν την χειμαζόμενη Ελληνική κοινωνία; Πόσο ενδιαφέρει όλη αυτή διελκυστίνδα για την εκλογή του προέδρου ενός κόμματος που όλες οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν, μετά τις ευρωεκλογές σε ποσοστά κοντά στο 1%. Καθόλου θα έλεγα.

    Για όλους εμάς που μαζικά αποχωρήσαμε από την ΔΗΜΑΡ, την κατάλληλη, ιστορικά, πολιτικά και προσωπικά στιγμή, το συνέδριο της προκάλεσε λύπη, λύπη για την κατάληξη της, λύπη για την συρρίκνωση του ρόλου αξιόλογων στελεχών που κουβαλούν χρόνια κομματικής ιστορίας και που καλούνται μετά από όλη αυτή την διαδρομή  να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Περιφέρεια Πελοποννήσου. Η ανατροπή είναι εφικτή;

Άρθρο του υποψηφίου Περιφερειακού Συμβούλου Γιώργου Αντωνόπουλου με το ψηφοδέλτιο Πελοπόννησος Πρώτα.

Οι ψηφοφόροι οδεύουν προς τις κάλπες, αποκαμωμένοι από τα μνημόνια, αφού σε τέσσερα χρόνια έχασαν πάνω από τη μισή ζωή τους (ενώ αρκετοί τα έχασαν όλα). Σίγουρα η σημασία των ευρωεκλογών της 25^ης Μαίου είναι κρισιμότατη, όμως την Κυριακή της 18^ης Μαίου (με τον πρώτο γύρω των αυτοδιοικητικών εκλογών) θα καθοριστούν πολλά.

  Στην Πελοπόννησο και ειδικά στην Αργολίδα, στις περιφερειακές εκλογές, πέρα από τα κοινά με τις άλλες περιφέρειες, υπάρχουν κάποια ειδικά χαρακτηριστικά. Κάποια ειδικά διακυβεύματα και διλήμματα τίθενται μπροστά στους ψηφοφόρους, όπως:

•        Θα δικαιωθεί η  θητεία Τατούλη, το «σύστημα Τατούλη», ο οποίος, πρώτον μπέρδεψε την Περιφέρεια με την οικογενειακή επιχείρηση, παραχωρώντας κατά συρροή έργα στους άμεσους συγγενείς του και δεύτερον αποτελεί τον πιο πρόθυμο εκφραστή της διαπλοκής, της κάθε νεοφιλελεύθερης επιλογής του Φούχτελ στην Αυτοδιοίκηση (ειδική οικονομική ζώνη, διαχείριση σκουπιδιών, νερών κλπ) ή θα ανατραπεί η απαράδεχτη αυτή κατάσταση;

•        Θα δικαιωθεί η συνύπαρξη και σε αυτοδιοικητικό, περιφερειακόπια επίπεδο στην Πελοπόννησο, το ...«ωραίο» αυτό πείραμα που ζούμε μετά το 2012, με τη σύζευξη σε κυβερνητικό επίπεδο της αποδεκατισμένης υπερδεξιόστροφης ΝΔ, με το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ ή θα τους πει ο κόσμος ότι αυτά που φτιάχνετε στην κορυφή, δεν περνάνε στη βάση της κοινωνίας; Η αλήθεια βέβαια είναι πως ο γάμος του ΠΑΣΟΚ, με τον συντηρητικό, υπερμνημονιακό Τατούλη, ξεκίνησε στις εκλογές του 2012. Σήμερα βέβαια μιλάμε για τη «συγκόλληση»αρκετών συμβούλων των συνδυασμών Τατούλη- Δράκου (όχι βέβαια χωρίς προβλήματα). Καλά μπορούν να τα μαγερεύουν κάποιοι τα πράγματα, αλλά  θα τα αποδεχτούν και θα τα επιβραβεύσουν οι πολίτες;

•        Από την άλλη μεριά τώρα, θα δικαιωθεί η επιλογή της αριστεράς, στην Πελοπόννησο (μια συντηρητική περιοχή) να επιλέξει έναν άξιο άνθρωπο, τον Οδυσσέα Βουδούρη ως υποψ. Περιφερειάρχη-ο οποίος όμως δεν προέρχεται από το ΣΥΡΙΖΑ- και ειδικά για την Αργολίδα ως υποψ. αντιπεριφερειάρχη το Γιώργο Γαβρήλο; Θα κατανοηθεί πως για την αλλαγή της κοινωνίας μας απαιτούνται ευρύτερες συμμαχίες, με βάση αρχές και πρόγραμμα και όχι η αυτάρκεια όσων ανήκουμε στο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς αριστερόμετρα, χωρίς επετηρίδες και πιστοποιητικά πολιτικής καταγωγής;  Όλοι έχουμε παρελθόν, πολιτική καταγωγή, πολιτική πορεία, αλλά οι άνθρωποι δεν είναι....ΠΟΠ (Προϊόντα Ονομασίας Προέλευσης), αλλά ζωντανά σκεπτόμενα όντα, με συμφέροντα, αγωνίες και προβλήματα. Καθορίζουν και επανακαθορίζουν τη στάση τους με βάση τις εμπειρίες τους. Η αριστερά πρέπει να επικοινωνεί, να συνυπάρχει και να συμπορεύεται με όσους θέλουν να αλλάξουν, να ανατρέψουν τα πράγματα.

Απετάξω τω Σατανά; Για την Αριστερά, τη συντροφικότητα και τον Νίκο Γιαννόπουλο

Άρθρο του Στ. Μπουρνάζου από το blog Ενθέματα. Αναδημοσιεύουμε.

Για κάμποσες μέρες, η Ελλάδα έζησε στον αστερισμό του βιβλίου Κουφοντίνα. Η κουβέντα έγινε με τον συνήθη τηλεοπτικό τρόπο των τελευταίων χρόνων. Περίσσεψαν οι κραυγές και οι εγκλήσεις για «καταδίκη» άνευ όρων, για αποκήρυξη της τρομοκρατίας με αποδέκτη, βέβαια, τον μόνιμο «συνήθη ύποπτο»: τον ΣΥΡΙΖΑ. Μ’ αυτό τον τρόπο πολλά μπορεί να επιτυγχάνονται: να δημιουργούνται εντυπώσεις, να πιέζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, να μετατοπίζεται η ατζέντα σε θέματα που προτιμάνε, για τους λόγους τους, και η κυβέρνηση και τα κυρίαρχα media, σίγουρα όμως δεν μπορεί να γίνει ουσιαστική κουβέντα για το υποτιθέμενο επίδικο: τη δράση της 17Ν, τις ένοπλες οργανώσεις, την τρομοκρατία, τα αδιέξοδά της, την αξία της ανθρώπινης ζωής, τον πόνο (πράγματα ωστόσο, που, από το λίγο που διάβασα, εύκολα ξεπερνά και το βιβλίο).

Kι αυτό είναι το καταστατικό πρόβλημα της συζήτησης όπως οργανώθηκε από τα κανάλια και τη Ν.Δ.: ότι είναι προσχηματική, καθώς το πραγματικό, ίσως και μοναδικό, αντικείμενό της, είναι πώς (με «χρυσή ευκαιρία» τον Κουφοντίνα, το βιβλίο, τον επιμελητή του) θα στριμώξουμε τον ΣΥΡΙΖΑ. Και, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, είμαι βέβαιος ότι όταν η Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου εγκαλεί «τον κ. Τσίπρα», καλώντας τον «να σεβαστεί το αίμα των θυμάτων», η μέριμνά της δεν είναι ούτε το αίμα ούτε τα θύματα. Δυστυχώς. Είναι το πώς θα κουνήσει το δάχτυλο στον ΣΥΡΙΖΑ. Μ’ αυτή την έννοια –παρόλο που εδώ έχουμε την τραγική εκδοχή, εκεί είχαμε την εκδοχή της φαρσοκωμωδίας– δεν διαφέρει ουσιαστικά από παλιότερες ανακοινώσεις της, όπως εκείνη που κατηγορούσε τον «κ. Τσίπρα» ότι «τραγούδησε τον ύμνο στον κομμουνισμό“παντιέρα ρόσα”», ο οποίος (ύμνος) «για να γνωρίζουν οι Έλληνες, καλεί σε ανύψωση της κόκκινης (κομμουνιστικής) σημαίας, και κλείνει με το περίφημο “Ζήτω ο κομμουνισμός!”».

Αν συμφωνήσουμε στα παραπάνω, τότε προκύπτουν ορισμένα πολιτικά διά ταύτα. Με λίγα λόγια, οι αριστεροί δεν χρειάζεται, επειδή η Άννα Μισέλ λέει αυτά που λέει, να δίνουν διαπιστευτήρια. Ούτε και το αντίθετο βέβαια: επειδή η Άννα Μισέλ λέει αυτά που λέει, να οδηγούνται σε μια –συναισθηματική κυρίως– συμπάθεια για τη 17Ν (έχω δει και αυτή στη στάση, αν και σαφώς πιο μειοψηφικά από την πρώτη). Το ότι κομμάτια της Αριστεράς –αλλά και της Δεξιάς, ας μην το ξεχνάμε– έχουν ιστορικά προσφύγει στην ένοπλη βία, ως κομμάτι του πολιτικού ανταγωνισμού, δεν σημαίνει ότι διαρκώς θα πρέπει η Αριστερά να «αποτάσσεται τον “Σατανά”». Γιατί έτσι δεν μπορεί να υπάρξει δημόσιος διάλογος. Όπως η Δεξιά πλέον δεν τσιμπάει στο ζήτημα αυτό –ενώ τσιμπούσε, ακόμη και στη δεκαετία του 1980–, έτσι και η Αριστερά δεν χρειάζεται να αγωνίζεται για να λάβει πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης, ούτε όμως να καμώνεται την ανήξερη.

Τα πογκρόμ της Λβιβ: Η ματωμένη από τους ναζί ουκρανική ιστορία

Αναδημοσίευση από το tvxs. για περισσότερο φωτογραφικό υλικό, μεταβείτε στο σύνδεσμο http://tvxs.gr/news/taksidia-sto-xrono/ta-pogkrom-tis-lbib-1941-i-matomeni-apo-toys-nazi-oykraniki-istoria

Τα «πογκρόμ της Lviv*» όπως έμειναν γνωστά στην ιστορία είναι οι δυο μεγάλες σφαγές των Εβραίων από τους ναζί στην πολύπαθη περιοχή της σημερινής Ουκρανίας (30 Ιουνίου – 2 Ιουλίου και 25 Ιουλίου με 29 Ιουλίου 1941) κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πάνω από 6.000 Εβραίοι υπολογίζεται ότι δολοφονήθηκαν από τα Τάγματα Θανάτου (παραστρατιωτικές οργανώσεις υπό τον έλεγχο των Ες-Ες που χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για τον αφανισμό των Εβραίων, των Ρομά και των κομουνιστών), Ουκρανούς εθνικιστές και τμήματα των ουκρανικών πολιτοφυλακών.

Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου η Lviv είχε τον τρίτο μεγαλύτερο – πάνω από 200.000 - εβραϊκό πληθυσμό στην Πολωνία. Το 1939, η πόλη και η επαρχία της προσαρτήθηκε Σοβιετικής Ένωσης, πήρε την ονομασία Λβοφ και έγινε κομμάτι της ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Ακολούθησε η επέλαση της Βέρμαχτ. Αμέσως μόλις ο ναζιστικός στρατός μπήκε στην Lviv, τα Τάγματα Θανάτου με τη συμμετοχή των Ουκρανών εθνικιστών οργάνωσαν πογκρόμ ως αντίποινα για τις εκτελέσεις κρατουμένων που πραγματοποιήθηκαν σε φυλακές της Πολωνίας και της Ουκρανίας από τη Σοβιετική μυστική αστυνομία NKVD. Οι προπαγανδιστές των ναζί χρησιμοποίησαν το γεγονός ότι μεγάλο ποσοστό των σοβιετικών στρατιωτών ήταν Εβραίοι για να ανατροφοδοτήσουν το μίσος προς τους Εβραίους στον ουκρανικό λαό.

Το πρώτο βήμα ήταν η συγκρότηση μιας ουκρανικής πολιτοφυλακής η οποία ενεργούσε υπό τις προτροπές και τις ευλογίες των ναζί. Υποβοηθούσε ο Οργανισμός των Ουκρανών Εθνικιστών (θεωρείται πρόγονος του σημερινού ακροδεξιού κόμματος Σβόμποντα) αλλά και ανοργάνωτους εθνικιστές της Ουκρανίας. Μαρτυρίες κάνουν λόγο ακόμη και για 7.000 νεκρούς εβραίους. Λίγες ημέρες μετά ακολούθησε και δεύτερο πογκρόμ που έμεινε στην ιστορία ως «Οι Μέρες του Πετλιούρα» γιατί έγινε ως αντίποινα για τη δολοφονία του Ουκρανού ηγέτη Σιμόν Πετλιούρα από αντάρτη του αναρχικού κομουνιστικού επαναστατικού στρατού της Ουκρανίας στο Παρίσι. Το δεύτερο πογκρόμ οργανώθηκε από εθνικιστικούς κύκλους της Ουκρανίας με γερμανική ενθάρρυνση. Περίπου 2.000 άνθρωποι δολοφονήθηκαν σε περίπου τρεις ημέρες. Πολλοί Εβραίοι μεταφέρθηκαν στο εβραϊκό νεκροταφείο και δολοφονήθηκαν βάναυσα και μαζικά.

Οι φωτογραφίες από τα πογκρόμ της Lviv είναι φρικιαστικές. Ξυλοδαρμοί, πετροβολισμοί, ταπείνωση γυναικών και αντρών τους οποίους τα τάγματα εφόδου έγδυναν δημόσια και τους χτυπούσαν με μπαστούνια. Σκηνές από βίαιες συλλήψεις. Στις φωτογραφίες μεταξύ άλλων αναγνωρίζονται μέλη του Οργανισμού Ουκρανών Εθνικιστών.

* Η Λβιβ άλλαξε πολλές φορές ονομασία και επίσημη γλώσσα. Μετά τη λήξη του Α’ Παγκόσμιου Πόλεμου (1918), οι Πολωνοί επανέφεραν την παλαιά ονομασία, καθώς πέρασε στα χέρια τους. Το 1939, η πόλη και η επαρχία της πέρασε στα χέρια της Σοβιετικής Ένωσης, πήρε την ονομασία Λβοφ και έγινε κομμάτι της ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Κατόπιν βρέθηκε υπό την κατοχή των Ναζί από τον Ιούνιο του 1941 μέχρι τον Ιούλιο του 1944 οπότε πέρασε ξανά στα χέρια της ΕΣΣΔ. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, η Λβιβ ανήκει στην Ουκρανία.

Ας δώσουμε στην ελπίδα την τελευταία της ευκαιρία

Αναδημοσιεύουμε άρθρο από το REDNOTE BOOK Των Σίας Αναγνωστοπούλου, Αδάμου Ζαχαριάδη και Χρήστου Καραγιαννίδη

Είναι σαφές ότι το «κοινό ανακοινωθέν» δεν συνιστά σχέδιο τελικής επίλυσης. Αυτό, θα προκύψει από τις συνομιλίες και βεβαίως θα τεθεί προς έγκριση ή απόρριψη σε ξεχωριστά δημοψηφίσματα των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων. Πρόκειται, δηλαδή, για μια εξέλιξη η οποία βγάζει τη διαδικασία από τον «πάγο» και ξαναβάζει το Κυπριακό σε τροχιά επίλυσης. 

Στο κείμενο που δόθηκε στη δημοσιότητα διασφαλίζεται η διζωνική, δικοινοτική, ομοσπονδία με μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια και μία διεθνή προσωπικότητα. Επιπλέον, υπάρχει ρητή απαγόρευση οποιωνδήποτε πιθανών αποσχιστικών τάσεων με ενισχυμένη, μάλιστα, αναφορά σε σχέση με προηγούμενα προσχέδια. Προφανώς, σε ένα τέτοιο κείμενο υπάρχουν ασάφειες, παραλείψεις και κενά, που θα αποτελέσουν άλλωστε και το αντικείμενο των ίδιων των διαπραγματεύσεων. 

Τόσο το ΑΚΕΛ όσο και μικρότερες αριστερές συλλογικότητες της Κύπρου εξέφρασαν την υποστήριξή τους στην επανέναρξη των συνομιλιών, υπογραμμίζοντας τα ζητήματα που χρήζουν διαπραγμάτευσης και ταυτόχρονα επισημαίνοντας ότι σε ορισμένα από αυτά είχε επιτευχθεί σύγκλιση στις διαπραγματεύσεις Χριστόφια – Ταλάτ.  

Οι αντιδράσεις που έχουν προκληθεί στην Ελλάδα ακόμα και σε μέρος της Αριστεράς είναι βιαστικές, αδικαιολόγητες, ακατανόητες και αβάσιμες. Το όποιο σχέδιο προκύψει θα είναι, προφανώς, προϊόν συμβιβασμού τόσο λόγω των σημερινών, εσωτερικών και εξωτερικών δεδομένων, όσο και λόγω των δεδομένων που δημιούργησαν η στασιμότητα και η αδυναμία επίτευξης λύσης εδώ και σαράντα χρόνια. Επιπλέον, η διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία είναι συμφωνημένη θέση εδώ και πάρα πολλά χρόνια και μόνο η ακροδεξιά την αμφισβητεί. Η ομοσπονδία δεν αποτελεί υποχώρηση της ελληνοκυπριακής πλευράς αλλά αποδοχή της πραγματικότητας και απόφαση ότι στην Κύπρο υπάρχουν δύο ισότιμες πολιτικά κοινότητες, εξίσου υπεύθυνες να ορίζουν την τύχη του τόπου. Και κυρίως αποτελεί συνειδητοποίηση ότι μόνο με αυτόν τον τρόπο θα σταματήσει η κατοχή του νησιού.

Έχουμε τη βεβαιότητα ότι κανένα σχέδιο δεν είναι ικανό να λύσει όλες τις πολιτικές πτυχές του προβλήματος. Το Σύνταγμα του 1960 και ο τρόπος με τον οποίο καταλήξαμε από το ενιαίο κράτος στο πραξικόπημα και την εισβολή αποτελεί την πιο τρανταχτή επιβεβαίωση αυτού. Τη λύση θα την κάνουν «βιώσιμη και λειτουργική» οι Κύπριοι. Πιθανή επίλυση του Κυπριακού θα ανοίξει νέες δυνατότητες και για την Αριστερά στις δύο κοινότητες. Θα υποβαθμίσει το ρόλο συντηρητικών θεσμών, όπως η εκκλησία και ο στρατός, θα εξαλείψει τα υπέρογκα ποσά για στρατιωτικούς εξοπλισμούς και κυρίως θα δημιουργήσει τη δυνατότητα στις δύο κοινότητες να αναπτύξουν δυναμικές συνεργασίας, αλληλεγγύης, κοινής πάλης και αγώνων. Κι αυτό δεν μπορούν να το ελέγξουν οι συστημικές δυνάμεις. 

Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Είτε θα υπάρξει λύση είτε θα ζήσουμε την οριστική διχοτόμηση της Κύπρου. Η πάροδος του χρόνου παγιώνει τη διχοτόμηση τόσο επί του εδάφους όσο και στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Για αυτό, η επανένωση της Κύπρου συνιστά αδήριτη ανάγκη και άμεση προτεραιότητα.

Η Αριστερά οφείλει  να δώσει τη μάχη με τις δικές της αξίες και χαρακτηριστικά. Να διαμορφώσει ένα διαφορετικό πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο που θα αλλάζει το ιστορικό παράδειγμα και θα μετατρέπει την Κύπρο σε υπόδειγμα ειρήνης, ευημερίας, αλληλεγγύης και συνύπαρξης. Ας δώσουμε στην ελπίδα την τελευταία της ευκαιρία. 

Αναγνωστοπούλου Σία (μέλος Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ)

Ζαχαριάδης Αδάμος (μέλος νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ)

Καραγιαννίδης Χρήστος (βουλευτής Δράμας, ΣΥΡΙΖΑ)

Οδυσσέας Βουδούρης: Αντίπαλός μας είναι ο νεοφιλελευθερισμός

Συνέντευξη στον Σίμο Χρήστο, στην Αυγή της Κυριακής 16/2/14

Ο βασικός στόχος για την περιφέρεια της Πελοποννήσου είναι να ανατραπεί η πολιτική τουΦούχτελ, τονίζει ο ανεξάρτητος βουλευτής και μέλος της κίνησης "Η Κοινωνία Πρώτα, Οδυσσέας Βουδούρης, ο οποίος έχει επιλεγεί από τον ΣΥΡΙΖΑ για υποψήφιος περιφερειάρχης Πελοποννήσου. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην "Αυγή" της Κυριακής, ο Οδ. Βουδούρης σημειώνει πως ο στρατηγικός στόχος της πολιτικής κίνησης στην οποία συμμετέχει είναι η ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής.

Δεν έχετε μια συνηθισμένη πορεία πολιτικού. Παιδί πολιτικών προσφύγων, τριάντα χρόνια στη Γαλλία και μετά επιστροφή στην Ελλάδα, από τη μάχιμη ιατρική στην ανθρωπιστική δράση, από κει στην προσπάθεια μεταρρύθμισης του ΕΣΥ και μετά στην κεντρική πολιτική. Ποιο είναι το νήμα που ακολουθείτε;

Προσπαθώ να είμαι συνεπής με τον εαυτό μου. Η επιστροφή στην Ελλάδα ήταν μια ιερή δέσμευση για όσους έζησαν εξόριστοι. Στην οικογένειά μου όλα σχετιζόταν με τις πολιτικές εξελίξεις. Η ιατρική ήταν και αυτή μια πολιτική επιλογή. Θεωρούσα ότι είναι το επάγγελμα που είναι χρήσιμο παντού. Ας ομολογήσω ότι, στη ρομαντική εκείνη εποχή, το παράδειγμα του Γκεβάρα, που ξεκίνησε ως γιατρός, με επηρέασε. Αργότερα του αφιέρωσα το διδακτορικό μου. Πάντα επιδίωκα την αλλαγή, την ανατροπή, αλλά με όρους ρεαλισμού. Η προσπάθεια μεταρρύθμισης του ΕΣΥ ήταν ένα σκληρό μάθημα για μένα. Αντιλήφθηκα πως καμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να προχωρήσει μέσα στο σαθρό πελατειακό πολιτικό σύστημα που ζούμε. Ήταν το ερέθισμα να ασχοληθώ με την κεντρική πολιτική το 2009.

* Έχετε υπάρξει εθελοντής και πρόεδρος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα για πολλά χρόνια. Πώς αποφασίσατε να περάσετε από την ανθρωπιστική δράση στην πολιτική;

Ορισμένοι νομίζουν ότι πέρασα από την ανθρωπιστική δράση στην πολιτική. Το αντίστροφο ισχύει. Στα τέλη της δεκαετίας του '80, έβλεπα το εγχείρημα, για το οποίο πάλευα με το Γαλλικό ΚΚ, να εξαντλείται. Δεν ήθελα να πάρω διαζύγιο, αλλά να ξαναβρώ κάτι που να μου προκαλεί πάλι ενθουσιασμό. Να βρω και δικό μου νόημα στην ιατρική που σπούδασα. Ξέρετε, η ανθρωπιστική δράση δεν στοχεύει να αλλάξει τον κόσμο. Αλλά δεν μπορείτε να φανταστείτε το συναίσθημα που νιώθει το βράδυ ένας γιατρός, που όλη μέρα χειρουργεί τραυματίες, ανθρώπους που δεν γνώριζε πριν ούτε θα ξαναδεί ποτέ. Σκέφτεσαι: δεν άλλαξα τη ροή της Ιστορίας, αλλά αυτούς τους πέντε ή δέκα τους έσωσα... Επίσης, για μένα, η ανθρωπιστική δράση αποτελεί ανατροπή μιας νοσηρής αντίληψης της πολιτικής, σύμφωνα με την οποία «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Πιστεύω οριστικά το αντίθετο: τα μέσα προκαθορίζουν τον σκοπό. Στη ζωή μου υπάρχουν κύκλοι που ανοίγουν και κλείνουν. Μετά τους ΓΧΣ, θέλησα να δραστηριοποιηθώ πάλι στην πολιτική, αλλά με αυτό το καινούργιο αξίωμα: ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, αλλά προκαθορίζεται απ' αυτά!

* Ορισμένοι πολίτες σάς επικρίνουν ότι είστε "μνημονιακός". Τι απαντάτε;

Ας αντιστρέψουμε την ερώτηση: πόσο «μνημονιακός» είναι ένας άνθρωπος που δύο φορές διαγράφτηκε διότι αρνήθηκε να υποκύψει σε μνημονιακούς εκβιασμούς; Ας το πούμε λοιπόν μια και καλή: είναι ανυπόστατο! Και αυτό γίνεται κάπως κωμικό όταν η κατηγορία αναπαράγεται από μνημονιακά μίντια, τα οποία τακτικά με κατακεραυνώνουν ακριβώς διότι καταγγέλλω τη μνημονιακή πολιτική. Ακόμη, πόσο μνημονιακός είναι ένας άνθρωπος που, μαζί με άλλους βουλευτές και φίλους, ιδρύει μια πολιτική κίνηση, την Κοινωνία Πρώτα, η οποία έχει ως στρατηγικό στόχο την ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής; Μην πέφτουμε στις παγίδες που στήνει το μνημονιακό κατεστημένο!

Υπάρχει άλλη οδός;

Άρθρο του Ν. Ξυδάκη. Το διαβάσαμε στις 24/12/13, στο TVXS.

Οι καλόπιστοι και ευαίσθητοι Έλληνες λοιπόν αναρωτιούνται αν υπάρχει άλλη οδός, με διέξοδο, ας περιέχει και πόνο. Η αναρώτηση δεν είναι τυπικά πολιτική, αλλά είναι βαθύτατα πολιτική, υπό την έννοια ότι δεν αναζητούν τη Μία Λύση και τον Μεσσία σε έναν κομματικό σχηματισμό και ένα πρόσωπο, αλλά σε ένα σχέδιο, ένα όραμα, μια στρατηγική, που θα περιέχει σκληρές αλήθειες, κόπο, ρίσκο, αλλά και που οπωσδήποτε θα εγγυάται ισότητα, δικαιοσύνη, διαφάνεια, αξιοκρατία, αποτελεσματικότητα, δημοκρατία. Το ερώτημα λοιπόν βρίσκεται στα χείλη πολλών, όλο και περισσότερων, ανεξαρτήτως τυπικών κομματικών προτιμήσεων του παρελθόντος. Διότι τίποτε σημερινό δεν μοιάζει με το παρελθόν, τουλάχιστον με το βιωμένο παρελθόν των περασμένων σαράντα-πενήντα χρόνων· είναι τόση η ένταση και τέτοια η φύση των ιστορικών αλλαγών, ώστε αδρές αναλογίες με τα σημερινά μπορείς να βρεις μόνο με αναδρομές στον μακρύ ιστορικό χρόνο: στον εμφύλιο και στον επαχθή δανεισμό μετά το ξέσπασμα του Αγώνα του ’21, στη χρεοκοπία του 1893, στην καταστροφή του ’22, στα χρόνια της Κατοχής και του Εμφύλιου. Εντούτοις, η μελέτη της ιστορίας δεν περιέχει συνταγές· ούτε καν παρηγοριά.

Υπάρχει άλλη οδός; Η αναρώτηση περί της άλλης οδού παίρνει χαρακτηριστικά υπαρξιακής αγωνίας. Για μέγα μέρος του πληθυσμού τίθεται με όρους ζωής ή θανάτου - και δεν εννοώ μόνο όρους υλικούς, που ασφαλώς είναι αλλά και πνευματικούς: Υπό ποίους όρους θα συνεχίσουμε να ζούμε, εφόσον επιβιώσουμε από την καταιγίδα; Σε ποια κοινωνία, ποιο κράτος; Σε χώρα ή χώρο; Με ποια ταυτότητα, ποια συνείδηση εαυτού και συνόλου;

Το σοκ έχει σπάσει βίαια τη ροή του χρόνου για όλους· σε πολλούς έχει αφαιρεθεί ο χρόνος, επιζούν σε κενό. Εξ ου και μεγάλο μέρος του πληθυσμού τείνει να εναποθέσει τη μοίρα του σε έναν Μεσσία, σε έναν σωτήρα που θα θυσιαστεί υπέρ αυτών, ή σε έναν Μωυσή που θα αρπάξει τους γιους του Ισραήλ και θα τους οδηγήσει μακριά από την κοιλάδα των δακρύων. Η αναμονή του Μεσσία ή του Μωυσή είναι κατά κάποιον τρόπο παρηγορητική, ναρκωτική, μουδιάζει τον νου και την ψυχή, να μην πονούν, να μην αισθάνονται το δάγκωμα του φόβου, τις τρυπανιές της αμφιβολίας και της διερώτησης. Τα πνεύματα οργωμένα από τη χειραγώγηση, εθισμένα στην ανάθεση, ποτισμένα από την ετερονομία, έτοιμα από καιρό, τρέπονται αβίαστα προς την εθελοδουλία και τον ανδραποδισμό.

Ανοιχτή πρόσκληση από τους συντρόφους Βασιλείου, Γκούλ για μια Πρωτοβουλία για μια Εργατική Ευρωπαϊκή Διάσκεψη

Ανοιχτή Πρόσκληση

Πρωτοβουλία για μια Εργατική Ευρωπαϊκή Διάσκεψη

στο Παρίσι 1 & 2 Μαρτίου 2014

Εμείς, που συμμετείχαμε στην Ευρωπαϊκή Εργατική Σύσκεψη στην Ταραγόνα (Ισπανία) τον Μάρτιο 2013, λάβαμε την παρακάτω πρόσκληση των συντρόφων του POI Γαλλίας (ανεξάρτητο εργατικό κόμμα). Καταρχάς τονίσαμε ότι θα στηρίξουμε μια τέτοια διάσκεψη.

Σας προσκαλούμε να συζητήσουμε την πρόταση για μια τέτοια διάσκεψη ενάντια στις προσταγές της ΕΕ και των οδηγιών και θεσμικών οργάνων της.

Τετάρτη, 04.12.13, 19.00 στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ Ναυπλίου, οδός  Αιγίου 9

Δημήτρης Βασιλείου, Αντρέας Γκούλ

ακολουθούν 2 κείμενα ενημερωτικά

Η νεοφιλελεύθερη επίθεση στο δημόσιο χώρο. Το παράδειγμα της παραλίας Καραθώνα

του Ηλία Παπαδόπουλου

Η ενασχόληση μας με τα ζητήματα της κεντρικής πολιτικής σκηνής δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε τα πολλά και σημαντικά ανοιχτά τοπικά μέτωπα. Με αυτή τη σκέψη

αναδημοσιεύω κείμενό μου για την Καραθώνα που γράφτηκε για την ενημέρωση του αθηναϊκού κυρίως κοινού και δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα  ecoleft. Το αργολικό κοινό ας μου συγχωρέσει κάποιες λεπτομέρειες που σε αυτό είναι γνωστές. Άλλωστε όσες και όσοι διαβάσουν το κείμενο θα διαπιστώσουν ότι το βάρος του πέφτει αλλού και όχι στο περιγραφικό μέρος.   

Σκέψεις για την ιστορική βάση του φασισμού στην Ελλάδα

Του Ηλία Παπαδόπουλου

Εισαγωγικά Άποψη του συντάκτη του παρόντος άρθρου είναι ότι στις αναλύσεις μας για τη Χρυσή Αυγή και τη φασιστική απειλή γενικότερα κυριαρχούσαν και συνεχίζουν να κυριαρχούν δύο πτυχές του θέματος. Αφενός η απόδοση της ανόδου της Χρυσής Αυγής στην απόγνωση που δημιουργεί στη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών  η καπιταλιστική κρίση και οι μνημονιακές πολιτικές και αφετέρου στην ενίσχυσή της από τις κυρίαρχες τάξεις ( ή από μερίδα τους )  για να χρησιμοποιηθεί ως ανάχωμα στην αριστερά.

Στο ντιβάνι της Διβάνη και της διανόησης

Άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη στον ιστότοπο το κουτί της Πανδώρας, 15/8/13. Αναρτήθηκε από Α.Χ.

"Η γενίκευση είναι φασισμός. Το να αποδίδεις αυτά τα χαρακτηριστικά σε όλη τη διανόηση είναι άδικο. Η υγιής διανόηση λοιπόν, ας αποφύγει τη γενίκευση. Ας αυτοεξαιρεθεί, βγαίνοντας μπροστά. Παράγοντας σκέψη, τέχνη, πολιτισμό."

Το πρόβλημα με την ελληνική διανόηση δεν είναι ότι σιωπά και κοιμάται. Είναι ότι χωνεύει ακόμη. Χορτάτη, φουσκωμένη, κάνει όπως ακριβώς αυτός που ανάμεσα στα απομεινάρια των όσων καταβρόχθισε, υπόσχεται ενοχικά πως δεν θα το ξανακάνει. Ρεύεται τα πλούσια εδέσματα, νιώθει, χορτάτος πια, την άσχημη γεύση στο στόμα και μετατρέπεται για λίγο σε νομιμόφρονα της καλής διατροφής. Όσο κρατά η χώνεψη.

Ποια είναι η διανόηση στη χώρα, θα ρωτήσει κάποιος. Ποια είναι πρέπει να απαντήσω κι εγώ γιατί υπάρχει κίνδυνος να αδικήσω πολλούς. Αναφέρομαι λοιπόν, στους ανθρώπους αυτούς, που είτε το άξιζαν είτε όχι, κυριάρχησαν σε αυτό που λέμε “γράμματα και τέχνες”. Το όνομά τους μπαίνει δίπλα στα τραγούδια, στα βιβλία, σε έργα δημιουργίας και βέβαια πανεπιστημιακές μελέτες. Σε αυτούς αναφέρομαι και εξαιρώ (δυστυχώς χωρίς την καταγραφή των ονομάτων) το κομμάτι από αυτούς που στάθηκε ουσιαστικά πνευματικό και είναι ίσως και άγνωστο.

“Πού είναι οι άνθρωποι της διανόησης;” ακούγεται συχνά τα τελευταία χρόνια της κρίσης. Πώς βοηθάνε την Ελλάδα; Πώς βοηθάνε τους ανθρώπους της; Πώς στέκονται απέναντι στην κρίση;

Τον Ιούνιο του 2011, 32 “άνθρωποι του πνεύματος” υπέγραψαν ένα κείμενο για την εθνική σωτηρία, ζητώντας από τους Έλληνες να αντιπαλέψουν τον λαϊκισμό και να δείξουν υπευθυνότητα. Στους επόμενους μήνες, υπήρξαν επίσης φωνές από τον ίδιο χώρο σαν αυτή της Κικής Δημουλά που μίλησαν για το διεκδικούμενο παγκάκι της Κυψέλης, της Σώτης Τριανταφύλλου, της οποία η γνώση και ο κοσμοπολιτισμός οδηγούσαν με ασφάλεια στο συμπέρασμα πως μας χρειάζεται ένα “καθαρτήριο” και της Λένας Διβάνη, που τοποθετήθηκε όπως τοποθετήθηκε για κάποιον 18χρονο νεκρό “τζαμπατζή”.

Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του, πόσο μάλλον όταν ζει επί χρόνια πουλώντας απόψεις. Το πρόβλημα δεν είναι οι απόψεις όσων εκφράστηκαν, όπως εκφράστηκαν, αλλά η ρηχότητα. Το γεγονός πως άνθρωποι που γράφουν βιβλία και παράγουν σκέψη και πολιτισμό, φτάνουν στο σημείο να αντιμετωπίζουν μια σύνθετη κοινωνική πραγματικότητα με όρους καφενείου .Αντί να αναλύσουν αυτό που συμβαίνει, αντί να πάρουν την πρωτοβουλία να το εξηγήσουν στον κόσμο, αντί να συγκρουστούν με τα αδιέξοδα, γίνονται οπαδοί ενός κοινωνικού μακαρθισμού, που προγράφει κατηγορίες ανθρώπων, που απαιτεί θυσιαστήρια, που θέλει κάποιον να φταίει αλλά προς θεού, όχι στο ύψος της εξουσίας.

Με την αυτάρκεια του τυχαίου ημιμαθή, έχει άποψη που κατακρίνει συμπεριφορές, τον κοινωνικό παρασιτισμό και φτάνει ακόμη παραπέρα. Σχεδόν αντιλαμβάνεται την κοινωνία ως παράσιτο. Και αν βρεθεί κάποιος περισσότερο αφελής και λιγότερο διανοούμενος να ρωτήσει “και τι έκανε αυτή η διανόηση όταν όλα αυτά συνέβαιναν στην Ελλάδα;” σίγουρα οι οπαδοί του αυτομαστιγωτικού διανοουμενισμού, έχουν να δείξουν πολλές φωτογραφίες τους με υπουργούς, πρωθυπουργούς και επιχειρηματίες,σ τους οποίους έκαναν προσιτή την χαρισματική τους προσωπικότητα.

Στα 130 χρόνια απο τη γέννηση του Φραντς Κάφκα

Το παρακάτω κείμενο, μας έστειλε ο φίλος του blog Ε.D.  

Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ Ο ΓΚΕΡΓΚΥ ΛΟΥΚΑΤΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΟΝ ΦΡΑΝΤΣ ΚΑΦΚΑ.

Είναι μια "απόκρυφη" ιστορία...  Βασισμένη σε πολύ προσωπικές εξομολογήσεις του μεγάλου Ουγγρό-εβραίου μαρξιστή κυκλοφορούσε για χρόνια από στόμα σε στόμα, χωρίς να διαψευσθεί ή να επιβεβαιωθεί ποτέ... Είναι μια ιστορία πικρής αυτοκριτικής, στο τέλος μιας πλούσιας σε δραματικές εναλλαγές πολιτικής ζωής... Αφορά τη σχέση του Γ. Λούκατς, σαν λογοτεχνικού κριτικού, με το συγγραφικό έργο του Φ. Κάφκα.                  

 Για πολλά χρόνια, ο κριτικός, σε έντονες ιδεολογικές διαμάχες, είχε εκφράσει ένα βαθύ σκεπτικισμό για την "αξία" του έργου του συγγραφέα ως πραγματικής απεικόνισης της εποχής του. Ως πεπεισμένος κληρονόμος της ορθολογιστικής σκέψης του Διαφωτισμού, αρνούνταν να δεχτεί ότι ο παράλογος, εφιαλτικός, κόσμος του Τσεχό-εβραίου συγγραφέα, αποτελεί μια εκδοχή της πραγματικότητας, εξίσου "ρεαλιστική" με άλλες εκδοχές που είχαν την προτίμησή του ... 

Έως τη στιγμή της οδυνηρής διαπίστωσης ότι και ο ίδιος ο Λούκατς

ζούσε σε έναν όντως "καφκικό κόσμο"....
Αυτό συνέβη λίγο μετά τα γεγονότα του 1956 στην Ουγγαρία και τη Σοβιετική επέμβαση, όταν ο έγκλειστος Λούκατς έμαθε για τον απαγχονισμό του Ίμρε Νάγκυ, της εμβληματικής και λαοφιλούς μορφής του Ουγκρικού κομμουνισμού, στη βραχύβια κυβέρνηση του οποίου (Οκτώβρη- Νοέμβρη '56) υπήρξε Υπουργός Πολιτισμού.

Όπως πριν από 37 χρόνια, σαν νεαρός τότε ριζοσπάστης, είχε υπάρξει πάλι Υπουργός Πολιτισμού, σε μιαν άλλη κυβέρνηση, εκείνη της επίσης βραχύβιας "Συμβουλιακής Δημοκρατίας" του 1919, που πνίγηκε στο αίμα της Λευκής Τρομοκρατίας, και της οποίας ο εμψυχωτής, Μπέλα Κούν (αρχέτυπο του "εβραιό- μπολσεβίκου" της ευρωπαϊκής δεξιάς) έμελλε να πέσει θύμα των εκκαθαρίσεων του 1937- 39. 
Τότε λοιπόν, κατά την απόκρυφη αυτή ιστορία, μαθαίνοντας την είδηση και με το αίσθημα ενός τραγικού φαύλου κύκλου, ο λογοτεχνικός κριτικός εξέφρασε την ύστατη κρίση του για τον συγγραφέα: ΤΩΡΑ ΚΑΤΑΝΟΩ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΑΦΚΑ...

Ε.D.

Το Κλίμα Έχει Αλλάξει, Ο Άνεμος Φυσάει Για Τη Νεολαία Και Τους Εργάτες!

Η κυβέρνηση Ερντογάν (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) θα έχει την «τιμή» να είναι η τελευταία κυβέρνηση που συντηρεί το πραξικόπημα του 1980! Οι πολιτικές ιδιωτικοποίησης, λεηλασίας, αρπαγής και πώλησης δημόσιων τομέων σε υποστηρικτές τους, η καταδίκη της νέας γενιάς σε ανεργία και των συνταξιούχων σε πείνα, η πίεση ώστε η εργασία να γίνει ανοργάνωτη γενικεύοντας τις συμβάσεις εργασίας, καταδικάζοντας έτσι τους ανθρώπους σε μια κατάσταση επαιτείας καθιστώντας τους άπορους, έχουν πλέον κλιμακωθεί. Σαν να μην έφταναν αυτά, η κυβέρνηση αυτή ηγήθηκε στις πολιτικές πολέμου του ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή, με την πολιτική της για τη Συρία και με την επιθυμία να πάρει το μερίδιό της από τη λεηλασία πετρελαίου η οποία δεν προχώρησε και εξόργισε τον τουρκικό λαό. Ο Ταγίπ ο οποίος προσπάθησε να εξαναγκάσει το λαό της Τουρκίας σε πόλεμο, δηλώνοντας: «Ή εγώ ή ο Άσαντ»,  τώρα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες της απειλής του. Επειδή η πολιτική αναταραχή που δημιουργήθηκε από το θαρραλέο αγώνα της τουρκικής νεολαίας έχει ανοίξει το δρόμο για να τους στείλει στον «σκουπιδοτενεκέ» της ιστορίας, σχεδόν σε όλη τη χώρα και πρωτίστως στην Κωνσταντινούπολη.

Βγάζουν στο σφυρί και την Καραθώνα!

Άρθρο του Πέτρου Κατσάκου. Δημοσιεύτηκε στην Αυγή της Κυριακής (2/6/13).
Η εκποίηση των 1.911 στρεμμάτων της Καραθώνας θα στερήσει από τους πολίτες τη δυνατότητα χρήσης όχι μόνο του αιγιαλού και της παραλίας, αλλά και του υπόλοιπου χώρου της περιοχής, από ήπιας μορφής δραστηριότητες που μπορούν αναπτυχθούν όταν ο δημόσιος χώρος παραμείνει προσιτός σε όλους.
Τα τελευταία είκοσι χρόνια οι κάτοικοι του Ναυπλίου δεν έχουν πάψει να αντιστέκονται στην επιχείρηση ιδιωτικοποίησης της παραλίας της Καραθώνας και τον αποκλεισμό τους από αυτή. Οι κάτοικοι της περιοχής είναι αποφασισμένοι να προχωρήσουν σε δυναμικές κινητοποιήσεις ώστε να αποτρέψουν το ξεπούλημά της. Μετά τη δημοσιοποίηση της υπαγωγής του τουριστικού αυτού φιλέτου στα προς εκποίηση ακίνητα του ΤΑΙΠΕΔ υπό τον τίτλο "Κτήμα Καραθώνα, εκτάσεως 1.911.893 τ.μ. στην Περιφερειακή Ενότητα Αργολίδος, στη θέση Καραθώνας του Δήμου Ναυπλίου" οι κάτοικοι της περιοχής έστειλαν ένα βροντερό όχι στην "αξιοποίηση" του αιγιαλού από ιδιώτες. Ένα ακόμη "γαλατικό χωριό" ξεφυτρώνει στον μνημονιακό χάρτη της χώρας που αρνείται τον τεμαχισμό του τόπου σε φιλέτα προς πώληση.
Η "Άλλη Πρόταση"
Στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Ναυπλιέων, μετά από αίτημα του συνδυασμού "Άλλη Πρόταση", συζητήθηκε το θέμα της Καραθώνας με τον δημοτικό σύμβουλο Γιάννη Γκιόλα να αναλύει τους λόγους για τους οποίους η μελετώμενη επένδυση δεν θα είναι συμφέρουσα για την πόλη και τους πολίτες.
"Θεωρούμε πως η εκποίηση της Καραθώνας θα στερήσει από τους πολίτες τη δυνατότητα χρήσης όχι μόνο του αιγιαλού και της παραλίας, αλλά και του υπόλοιπου χώρου της περιοχής, από ήπιας μορφής δραστηριότητες που μπορούν αναπτυχθούν όταν ο δημόσιος χώρος παραμείνει προσιτός και κοινόχρηστος από τους δημότες και τους επισκέπτες.
Επίσης θα συντελέσει στην αδυναμία να λειτουργήσουν με νόμιμο και σωστό τρόπο οι επιχειρήσεις εξυπηρέτησης των λουομένων, αλλά και να δημιουργηθούν άλλες υποστηρικτικές ενός ολοκληρωμένου αθλητικού και ψυχαγωγικού πάρκου, δηλαδή σύμφωνα με την πρόταση που έχουμε σαν παράταξη και έχουμε παρουσιάσει στο πρόγραμμά μας. Τη δημιουργία στο χώρο της Καραθώνας ενός θεματικού πάρκου με θέμα τον αθλητισμό.
Τέλος, η κατάσταση στην οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή η Καραθώνα έχει πολλά περιθώρια βελτίωσης και σίγουρα οι ευθύνες για τη μη αξιοποίησή της από τον δήμο οφείλεται σε ολιγωρία των μέχρι τώρα δημοτικών αρχών, όμως αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει επιχείρημα για το ξεπούλημά της σε κάποιους κερδοσκόπους επενδυτές".
Οι κάτοικοι του Ναυπλίου αλλά και της ευρύτερης περιοχής δηλώνουν αποφασισμένοι να προασπίσουν τον δημόσιο χαρακτήρα της παραλίας που εδώ και δεκαετίες αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της κοινωνικής τους ζωής. Δυναμική αναμένεται να είναι και η παρέμβαση των πολιτών του Ναυπλίου στις 16 Ιουνίου, όταν ο κ. Σαμαράς θα κηρύξει από την πόλη τους την έναρξη του προσυνεδρίου της Ν.Δ.

Για μια χούφτα δέντρα

Αναδημοσιεύουμε από το left.gr

Από  την Κωνσταντινούπολη όπου ζει και διδάσκει, ο Βαγγέλης Κεχριώτης, επίκουρος καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου, έστειλε, σήμερα το πρωί στα Ενθέματα της Αυγής το κείμενο που ακολουθεί: μια αποτύπωση και ένα πρώτο σχόλιο για τη μεγαλειώδη κινητοποίηση των κατοίκων της πόλης, που χθες κορυφώθηκε και πήρε δραματική τροπή. Καθώς το κυριακάτικο φύλλο της Αυγής ήδη έχει τυπωθεί, το κείμενο δημοσιεύθηκε στο μπλογκ.

Παρασκευή 1 Ιουνίου. Το κέντρο της Πόλης απόψε ξαγρύπνησε. Οι επιθέσεις της αστυνομίας συνεχίστηκαν όλη τη νύχτα. Είναι η τέταρτη μέρη των διαδηλώσεων που τώρα πια εξαπλώνονται και σε άλλες πόλεις της Τουρκίας. Αφορμή υπήρξε το ξερίζωμα δύο δέντρων στο πάρκο που βρίσκεται δίπλα στην Πλατεία του Τάξιμ. Αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Δύο χρόνια τώρα, μια μαζική πρωτοβουλία πολιτών, που περιλαμβάνει αρχιτέκτονες και πολεοδόμους, προσπαθεί, με κάθε τρόπο να τραβήξει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να πείσει την κυβέρνηση να μην προχωρήσει στα σχέδιά της να κατασκευάσει ανισόπεδους κόμβους που σχεδόν καθιστούν αδύνατη την πρόσβαση στην ιστορική πλατεία σε πεζούς, κι έτσι δεν επιτρέπει την χρήση της για μαζικές διαδηλώσεις. Φέτος, η κυβέρνηση απαγόρευσε τις εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς στην πλατεία,  κι αυτό οδήγησε  σε μεγάλης κλίμακας επεισόδια. Η αστυνομία έπνιξε την Πόλη στα δακρυγόνα. Αυτό κράτησε μια μέρα. Τα έργα για τις ανισόπεδες διαβάσεις συνεχίζονται.

Ούτε στη θάλασσα;

 Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ο Δρόμος της Αριστεράς, το Σάββατο 25/5/13

                              Στο ΤΑΙΠΕΔ για αξιοποίηση και η Καραθώνα Ναυπλίου.  

                    Πάνδημες αντιδράσεις στην περιοχή και στο Δημοτικό Συμβούλιο
Πριν από δύο εβδομάδες δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 1020β/13 μια λίστα με αρκετές εκατοντάδες ακίνητα και εκτάσεις σε όλη την επικράτεια της χώρας. Αυτά τα ακίνητα-εκτάσεις θα ανήκουν πλέον στο Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου - ΤΑΙΠΕΔ. Καθένα από αυτά τα ακίνητα ή τις εκτάσεις είναι μοναδικό και ανεκτίμητης αξίας, που όμως θα διατεθεί στους επίδοξους αγοραστές και το όποιο αντίτιμο θα ρουφηχτεί από τη μαύρη τρύπα του ταμείου των “δανειστών”.
Η Αργολίδα έχει τρεις εδαφικές εκτάσεις σε αυτή τη λίστα. Ο λόγος για την Καραθώνα: μια πανέμορφη παραθαλάσσια εδαφική, αδόμητη έκταση κοντά στα 2.000 στρέμματα, που βρίσκεται μια ανάσα από την πόλη του Ναυπλίου, κάτω από το σημαντικότερο αρχαιολογικό χώρο της πόλης, το περίφημο Παλαμήδι και που συνδέεται με την πόλη με μια υπέροχη περιπατητική διαδρομή.
Παλιότερα, η έκταση άνηκε στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, για να περάσει στη συνέχεια –τη δεκαετία του '70– ένα τμήμα της στον ΕΟΤ και μετά το 2005 στα «αμαρτωλά» Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα (ΕΤΑ Α.Ε.). Αυτά «στα χαρτιά». Γιατί στην πραγματικότητα και στη συνείδηση του λαού της Αργολίδας, η παραλία και η ευρύτερη περιοχή της Καραθώνας ανήκε και ανήκει σε αυτόν και μόνο.
Ο λαός της Αργολίδας πάντα εκεί πήγαινε και πηγαίνει για να κολυμπήσει, να περπατήσει, να αθληθεί, να πετάξει το χαρταετό του την Καθαρή Δευτέρα, να γιορτάσει την Πρωτομαγιά, το Πάσχα, τις 4 εκκλησίες του, να διασκεδάσει σε πάρτι, συναυλίες ή φεστιβάλ, να βρει μια διέξοδο στα προβλήματα και το άγχος της καθημερινότητας. Αυτές τις εικόνες τόλμησαν με δυο γραμμές κειμένου να τις εκχωρήσουν, για να κλείσουν τα deal με τους «επενδυτές».
Και εφόσον μετέπειτα καταλήξει στα χέρια των «επενδυτών», ποια θα είναι η «αξιοποίηση» που έχουν στο μυαλό τους; Κανείς δεν ξέρει. Ούτε καν οι εμπνευστές αυτής της φάρσας. Και αφού αποφασίσει ο υποψήφιος επενδυτής ανάλογα με το συμφέρον του τι θα κάνει, στη συνέχεια θα κόψουν και θα ράψουν διατάγματα και αποφάσεις, χωροταξικά και πολεοδομικά σχέδια κατά παραγγελία του και καταπώς τον βολεύει και θα του το πουλήσουν έτοιμο.

ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ ΣΤΗ ΜΑΝΩΛΑΔΑ!

ΣΥΝΕΛΗΦΘΗΣΑΝ ΟΙ 3 ΕΠΙΣΤΑΤΕΣ ΠΟΥ ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΓΗΣ!
ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ!

Συνελήφθησαν οι τρεις επιστάτες που πυροβόλησαν εναντίον των μεταναστών εργατών γης, οι οποίοι διεκδίκησαν τα χρήματα για την εργασία τους στα φραουλοχώραφα-κάτεργα της Μανωλάδας.

Πρόκειται για έναν 21χρονο, έναν 39χρονο και έναν 27χρονο, εις βάρος των οποίων είχαν εκδοθεί εντάλματα σύλληψης.

Την Παρασκευή συνελήφθη ακόμη ένας 38χρονος για υπόθαλψη εγκληματία, καθώς όπως φαίνεται παρείχε κατάλυμα στους καταζητούμενους επιστάτες, ενώ την Πέμπτη, είχε συλληφθεί και ένας άλλος 38χρονος, σε βάρος του οποίου σχηματίστηκε δικογραφία για υπόθαλψη εγκληματία, καθώς όπως προέκυψε από την αστυνομική έρευνα για χρονικό διάστημα κάποιων ωρών παρείχε κατάλυμα σε δύο από τους τρεις καταζητούμενους επιστάτες, οι οποίοι είναι φίλοι του.

ΜΑΝΩΛΑΔΑ: ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΑΝ ΣΤΟ ΨΑΧΝΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΠΟΥ ΖΗΤΟΥΣΑΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΑ!

Περί τις 18:00, το απόγευμα της Τετάρτης 17/4, εργάτες σε κτήματα στη Μανωλάδα Ηλείας μεταφέρθηκαν τραυματισμένοι σε νοσοκομεία της περιοχής, μετά από εν ψυχρώ πυροβολισμούς που δέχθηκαν μετά από διαξιφισμό με τρείς επιστάτες-μπράβους των εργοδοτών τους, όταν ζήτησαν να πληρωθούν δεδουλευμένα πολλών μηνών!!!

Eργατικά Νέα

Κατεβάστε το τρίτο τεύχος ΕΔΩ

Πρόταση για τη Νομαρχιακή Επιτροπή

Αγαπητές συντρόφισσες και σύντροφοι,

 

Ενόψει της συγκρότησης της Νομαρχιακής Επιτροπής την Τετάρτη 17/4, θέλουμε να ξεκινήσουμε ένα ανοιχτό διάλογο θέσεων. Θέσεις που μέχρι τώρα δεν υπήρχε η δυνατότητα να ακουστούν σε επίπεδο Νομού. Όντας πεπεισμένοι, ότι μια λειτουργική Νομαρχιακή Επιτροπή έχει πολύ μεγάλη σημασία, εάν θέλουμε να δημιουργήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ Αργολίδας για να βοηθήσουμε τους εργαζόμενους , τους αγρότες, τους ανέργους, και όλα τα στρώματα που οδηγούνται στην καταστροφή , εξαιτίας της πολιτικής της Τρόικα να εκφραστούν πολιτικά, προτείνουμε ένα "Minimum Πρόγραμμα" προς ψήφιση στις 17 Απριλίου:
Η Νομαρχιακή Επιτροπή θα δώσει όλες τις δυνάμεις της για να οργανώσει και να συντονίσει καμπάνιες που είναι σημαντικές για ολόκληρη την Αργολίδα

Tράπεζες σε ξένα χέρια

Του Κ. ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ*

Το 1994 το Μεξικό γνώρισε την επονομαζόμενη "κρίση της τεκίλα". Ήταν η δεύτερη δομική κρίση της χώρας, μετά από αυτήν του 1982, και εξίσου βαθιά. Η βασική αιτία και των δύο ήταν η χρηματοπιστωτική απελευθέρωση των προηγούμενων χρόνων. Η άρση των περιορισμών στις τράπεζες έφερε υπερδιόγκωση της πίστωσης, άρα συνέβαλε σε μεγάλο έλλειμμα στις εξωτερικές συναλλαγές, δημοσιονομικό έλλειμμα, συσσώρευση χρέους και τελικά κατάρρευση της ισοτιμίας του πέσο.

Η "θεραπεία" σχεδιάστηκε από το ΔΝΤ, φυσικά σε αγαστή σύμπνοια με την Ουάσινγκτον. Γιατί, όπως λέει και το απόφθεγμα που αποδίδεται στον Πορφίριο Ντίαζ, "το Μεξικό είναι πολύ μακριά από τον θεό, αλλά πολύ κοντά στις Ηνωμένες Πολιτείες". Εφαρμόστηκε το γνωστό πακέτο – λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις, απελευθέρωση αγορών - με τα γνωστά αποτελέσματα – ύφεση, ανεργία, και δυστοκία στην ανάπτυξη.