Συνεντεύξεις Σταθάκη - Ρυλμόν: Η Αριστερά και η «κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία» (βίντεο)

Οι διατάξεις για την αργία οδηγούν σε παράλυση τη Δημόσια Διοίκηση και σε ομηρία τους εργαζόμενους

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Ο βουλευτής Αργολίδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ με αφορμή περιστατικό αθρόας διάθεσης υπαλλήλων σε αργία στο νομό μας κατέθεσε, μαζί με τους Αλέξη Μητρόπουλο , Σοφία Σακοράφα , Δημήτρη Στρατούλη , Βασίλη Χατζηλάμπρου , ερώτηση προς τους Υπουργούς Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Εσωτερικών, Δικαιοσύνης Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τις ρυθμίσεις του Μεσοπρόθεσμου (νόμου 4093/2012) για την αυτοδίκαιη αργία οι οποίες έχουν οδηγήσει σε παράλυση τη δημόσια διοίκηση. Όπως σημειώνει, “οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε ένα ειδικό καθεστώς αφόρητων ψυχολογικών πιέσεων και μιας ιδιότυπης ομηρίας απέναντι σε οποιονδήποτε ζητήσει την πειθαρχική τους ή και την ποινική τους δίωξη. Η κατάσταση παίρνει πλέον εκρηκτικές διαστάσεις, απειλώντας με κυριολεκτική κατάρρευση τη λειτουργία του κράτους”.
Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο της ερώτησης:

Σκέψεις για την κοινωνική αλληλεγγύη εν μέσω της καπιταλιστικής κρίσης. Όρια και προοπτικές.

 

Του Ηλία Παπαδόπουλου

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε το βράδυ της Κυριακής 3.3. το χαριστικό παζάρι αλληλεγγύης που διοργάνωσε το Αντιφασιστικό – Αντιρατσιστικό Μέτωπο Αργολίδας στο Εργατικό Κέντρο Ναυπλίου. Η επιτυχία αυτή όμως έχει γεννήσει στον συντάκτη του παρόντος άρθρου ανάμικτα συναισθήματα.

Ας ξεκινήσουμε από τα θετικά. Πραγματικά συγκινητική ήταν η ανταπόκριση των πολιτών της περιοχής μας. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν συγκέντρωσαν μία σημαντική ποσότητα τροφίμων και ρούχων που διανεμήθηκαν σε οικογένειες που τα είχαν απόλυτη ανάγκη, όπως και βιβλίων και παιχνιδιών που δόθηκαν στους μικρούς μας φίλους. Το ίδιο ισχύει και για τους οργανωμένους φορείς της περιοχής μας, τους συλλόγους των εκπαιδευτικών, το Δικηγορικό Σύλλογο καθώς και μία σειρά πολιτιστικά κ.α σωματεία.

Το ίδια σημαντικά όμως είναι τα οφέλη για τα μέλη του Α-Α-Μ. Η εμπειρία που αποκτήθηκε είναι ιδιαίτερα πολύτιμη καθώς είναι η πρώτη φορά που επιχειρήθηκε η διοργάνωση μίας μέρας αλληλεγγύης τέτοιου μεγέθους στην Αργολίδα. Οι συντροφικές σχέσεις δυνάμωσαν, η δυναμική της αλληλεγγύης φάνηκε στην πράξη, οι τεχνητοί και κατασκευασμένοι διαχωρισμοί με βάση το φύλλο, τη θρησκεία, το χρώμα κατέρρευσαν, καθώς φάνηκε ολοκάθαρα ότι η κρίση μας αγγίζει όλους και η απάντηση πρέπει να είναι κοινή. Η επιτυχία του εγχειρήματος ανέδειξε τη σημασία της μετωπικής δράσης ( και ) στα θέματα κοινωνικής αλληλεγγύης καθώς σύντροφοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του ΣΥΡΙΖΑ, του αντιεξουσιαστικού χώρου, αλλά και ανένταχτοι συνεργάστηκαν αρμονικά για την επιτυχία του παζαριού.

Όσο σημαντικό όμως είναι να δούμε τα θετικά, άλλο τόσο είναι να δούμε και τα προβλήματα που αναδείχτηκαν. Καταρχήν η ζήτηση για τρόφιμα ήταν τόσο μεγάλη που δεν μπόρεσαν να προμηθευτούν όλοι όσοι ζήτησαν, ενώ ο ρουχισμός, τα βιβλία και τα παιχνίδια που είχαν συγκεντρωθεί αποδείχτηκαν αρκετά για να καλύψουν τις ανάγκες. Αυτό μας δείχνει που πρέπει να εντατικοποιήσουμε τις προσπάθειες μας σε κάθε ανάλογο μελλοντικό εγχείρημά μας.

Επιπρόσθετα, το γεγονός αυτό δείχνει ότι ακόμα και σε μικρές πόλεις όπως στο Ναύπλιο στις οποίες η κρίση είναι πιο «κρυφή» από ότι στα μεγάλα αστικά κέντρα τα καθημερινά προβλήματα επιβίωσης αγγίζουν έναν ιδιαίτερα σημαντικό αριθμό οικογενειών.

Και εδώ πρέπει να τεθεί το ερώτημα. Μπορούν τέτοιες κινήσεις αλληλεγγύης να δώσουν συνολική απάντηση στην καπιταλιστική κρίση και να αντικαταστήσουν τις διαλυμένες δομές πρόνοιας που σε κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να προσφέρει η οργανωμένη πολιτεία;

Στο σημείο αυτό, πιστεύω, ότι πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και να απαντήσουμε ότι όχι. Όση ενέργεια και να αφιερώσουμε, όσο και να μαζικοποιήσουμε και να πολλαπλασιάσουμε παρόμοια εγχειρήματα πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι προσπάθειες μας δίνουν μερική και όχι ολική, προσωρινή και όχι μόνιμη λύση στο πρόβλημα.

Αναγκαία προϋπόθεση για την συνολική λύση του προβλήματος είναι η κοινωνική και κινηματική μας δράση να συνοδεύεται και από πολιτική αντιπρόταση στις ασκούμενες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που προκαλούν την σημερινή εξαθλίωση και αναγκάζουν τόσο σημαντικό αριθμό ανθρώπων να εξάρτιουνται από ανάλογες δράσεις αλληλεγγύης για την καθημερινή τους επιβίωση, η ανατροπή της κυβέρνησης, και της πολιτικής που υπηρετεί. Της πολιτικής που υπηρετήθηκε και από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις

Αναγκαίος όρος για να επανέλθουν οι ζωές μας σε φυσιολογικές συνθήκες είναι ο σχηματισμός κυβέρνησης της αριστεράς, η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, το να τεθούν οι ανάγκες των εργαζόμενων των αγροτών και της νεολαίας πάνω από τις ανάγκες των τραπεζών, των κερδοσκοπικών κεφαλαίων και μιας μικρής μερίδας της οικονομικής και πολιτικής ελίτ της χώρας.

Σημαίνουν όλα αυτά ότι η κοινωνικές δράσεις και η κοινωνική αλληλεγγύη είναι δευτερεύουσας σημασίας; Σε καμία περίπτωση. Οι προσπάθειες μας σε αυτόν τον τομέα πρέπει να ενταθούν το επόμενο διάστημα. Πάντα όμως ενταγμένες σε ένα συνολικότερο σχεδιασμό, με γνώση του ότι η κοινωνική παρέμβαση από μόνη της δεν αρκεί και πρέπει να είναι σε στενή αλληλεπίδραση με την πολιτική αντιπρόταση.

Η πολιτική αντιπρόταση θα δώσει τη συνολική απάντηση, ενώ η κοινωνική αλληλεγγύη θα διασφαλίσει, εκτός από την έστω και μερική βοήθεια στην επίλυση των προβλημάτων επιβίωσης που αντιμετωπίζουν τόσοι συνάνθρωποί μας, ότι όσα λέμε σε πολιτικό επίπεδο δεν μένουν μία θεωρητική ανάλυση, αλλά πραγματώνονται σε συγκεκριμένη δράση στο σήμερα.

Αυτός είναι ο δύσκολος δρόμος που ανοίγεται μπροστά μας. Και το δρόμο αυτό για να τον διανύσουμε πρέπει να βασιστούμε σε δίτροχο όχημα. Και σε αυτό το όχημα ο κοινωνικός τροχός και ο πολιτικός τροχός έχουν την ίδια σημασία. Αν τα καταφέρουμε όμως και φτάσουμε στο τέρμα του το αποτέλεσμα θα μας αποζημιώσει. Είναι μία διαδρομή που δεν μπορούμε να αφήσουμε στην μέση. Αφορά τη ζωή μας, αυτή των παιδιών μας και των ανθρώπων που αγαπάμε!

Στο Ναύπλιο την Τετάρτη: Δημόσιο σχολείο είδος προς εξαφάνιση

Το Δημόσιο Σχολείο, πορεύεται στον αφανισμό του όπως άλλωστε και όλα τα άλλα κοινωνικά αγαθά.  Η δομή της εκπαίδευσης, η κατεύθυνση και το περιεχόμενό της, οι συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων, η αύξηση του αριθμού των μαθητών στα τμήματα, οι δραματικές μειώσεις των  λειτουργικών δαπανών, οι μηδενικοί διορισμοί εκπαιδευτικών, ένα σύστημα αξιολόγησης  με στόχο την κατηγοριοποίηση των σχολείων και τις απολύσεις εκπαιδευτικών είναι η πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα και θα γίνει ζοφερότερη στο άμεσο μέλλον.

Αντιστεκόμαστε για να ανατρέψουμε  αυτή την πραγματικότητα.

Η «ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ» και η  Ομάδα Εκπαιδευτικών για τη Συλλογική Δράση «ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ»  καλούν  εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές σε μια ανοιχτή  εκδήλωση - συζήτηση την Τετάρτη 6 Μαρτίου 2013 στις 6.30 στο Βουλευτικό στο Ναύπλιο  με θέμα «ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ: ΕΙΔΟΣ ΠΡΟΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ». Κεντρική ομιλητές θα είναι ο Χρήστος Κάτσικας, εκπαιδευτικός – συγγραφέας και η Αιμιλία Τσαγκαράτου, εκπαιδευτικός , μέλος του Δ.Σ. του ΙΠΕΜ της ΔΟΕ.

Γλίτσας

Tου ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

«Πρώτο Θέμα», 1/4/2012, παραμονές εκλογών. Τότε που η εφημερίδα του Αναστασιάδη κυκλοφορούσε το πρωτοσέλιδό της με σκηνοθετημένα, με στημένα «ρεπορτάζ», για να πλασάρει τη ναζιστική Χρυσή Αυγή κάτι σαν ευγενικό όμιλο «προσκόπων»...

Παρακαλούμε την προσοχή σας.

Όσα ακολουθούν παρακάτω είναι αποσπάσματα από άρθρο με το τίτλο «Παιδομάζωμα και συμμορίτες» που δημοσιεύτηκε χτες στο διαδίκτυο. Γράφει ο συντάκτης:

«Σε κανέναν δεν πρέπει να επιτρέπεται να μαζεύει μικρά παιδιά και να τους κάνει πολιτικό... κατηχητικό. Είτε πρόκειται για τη Χρυσή Αυγή, είτε για φεστιβάλ Νεολαίας μεγάλων προοδευτικών κομμάτων, όπου συχνά βλέπουμε γονείς κομματόσκυλα να 'χουν τα παιδιά τους αγκαλιά με τα σφυροδρέπανα...».

Και συνεχίζει:

«Μιλάνε για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου; Γενιές ολόκληρες πήρε στο λαιμό της η Αριστερά τους, σέρνοντας σε μια ζωή βασάνων και βαρβαρότητας στον "κομμουνιστικό παράδεισο" χιλιάδες αθώα Ελληνόπουλα, τα πιο αγνά θύματα του Εμφυλίου!!!».

Καταλήγει δε ως εξής:

«Με τα σημερινά δεδομένα αυτό που έκαναν (σ.σ.: οι κομμουνιστές...) θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι αγγίζει τα όρια του εγκλήματος πολέμου, και ηθικά στιγμάτισε ιστορικά αυτή την παράταξη».

***

Σχόλιο στήλης:

Ο δημόσιος βίος κατακλύζεται τα τελευταία χρόνια από διάφορες γλίτσες, που επιπλέουν στον αφρό της βιομηχανίας του θεάματος.

Τύποι λαθρόβιοι που η αθλιότητα και η ποταπότητά τους ισοδυναμούν με «αρετή» και εφαλτήριο «επιτυχίας». Στο βούρκο, άλλωστε, μέσα από τον οποίο παράγονται και μέσα στον οποίο «μεγαλουργούν» οι γλίτσες, αυτά ακριβώς είναι τα κριτήρια της «επιτυχίας»: Η ποταπότητα και η αθλιότητα.

Τέτοια περίπτωση γλίτσας είναι ο Θεμιστοκλής (σ.σ.: στην πορεία το έκανε «Θέμος») Αναστασιάδης.

Ο συντάκτης, δηλαδή, των παραπάνω αποσπασμάτων.

*

Ο συγκεκριμένος δεν είναι η πρώτη φορά που στα διαλείμματα των αισθητικά και ιδεολογικά υποκοσμιακών του δραστηριοτήτων συλλαμβάνεται επ' αυτοφώρω σαν χρυσαυγίτης... με πολιτικά.

Παρεμπιπτόντως:

Στο πλαίσιο των κύριων δραστηριοτήτων του, όταν δηλαδή δεν διαφημίζει τη Χρυσή Αυγή, ο Θέμος (ο γλίτσας) Αναστασιάδης εντοπίζεται ενίοτε να πρωταγωνιστεί σε μεταμεσονύκτιες τηλεοπτικές συνεντεύξεις με βιζιτούδες πολυτελείας σε ρόλους που θα ζήλευαν ακόμα και οι κανονικοί νταβατζήδες κι άλλοτε σε ρόλους βιντεοκομιστή προς και από τα Μέγαρα Μαξίμου.

Αυτός, λοιπόν, ο χρυσαυγίτης με πολιτικά, πήρε αφορμή από τα «κατηχητικά» της Χρυσής Αυγής, για να επιτεθεί, τελικά, στους κομμουνιστές. Οι οποίοι, κατά τον κρυφο(;)χρυσαυγίτη, είναι «εγκληματίες». Που αυτοί φταίνε για την προσφυγιά τη δική τους και των παιδιών τους μετά τον Εμφύλιο. Που παίρνουν τα παιδιά τους στα φεστιβάλ της ΚΝΕ και τα μολύνουν με τις σημαίες με τα σφυροδρέπανα...

*

Παρακαλούμε την προσοχή σας. Οσα λέει ο Θέμος (ο γλίτσας) Αναστασιάδης, είναι:

α) Λογικές απόψεις για κάποιον που η μόνη σημαία που έχει να προτείνει στα παιδιά μέσα από τις τηλεοπτικές εκπομπές του είναι το στριγκάκι της Τζούλιας Αλεξανδράτου.

β) Λογικές απόψεις για κάποιον που η δημοσιογραφική «Μαύρη Τρύπα» του περιλαμβάνει από ενασχολήσεις με τους Κώστα Καραμανλή και Αρη Σπηλιωτόπουλο αλλά κάτω από τη μέση, μέχρι εμετικά και ρατσιστικά «ανέκδοτα» για τους ΚΝίτες, τους Ρηγάδες, τις ξανθιές και τους Εβραίους.

γ) Λογικές απόψεις για κάποιον που σε τούτο το περιβάλλον «πρόκοψε». Στο περιβάλλον, δηλαδή, που το έχτισαν οι νικητές του Εμφυλίου. Στο περιβάλλον που έχει από «λίστες Λαγκάρντ» μέχρι DVD αηδίας και κιτρινίλας. Και «πρόκοψε» τόσο, ώστε εδώ και χρόνια να παραμένουν «αδιευκρίνιστης» προέλευσης πολλά από τα εκατομμύρια των 5,5 εκατομμυρίων ευρώ των καταθέσεών του στο εξωτερικό, για τα οποία και διώκεται με τις κατηγορίες της «φοροδιαφυγής» και του «ξεπλύματος μαύρου χρήματος».

δ) Λογικές απόψεις για κάποιον που ως εκδότης της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» έχει χτίσει την... «Διάπλαση» του κοινού μέσα από τη δημοσίευση των γνωστών φωτογραφιών από την «υπόθεση Ζαχόπουλου» και μέσα από ενημερωτικές βιντεοταινίες - προσφορά του εντύπου του - όπως οι ακόλουθες: «Η Ναστάζια και οι φίλες της», «Η Πάολα και οι φίλες της», «Ερωτισμός και πάθος», «Η κρυφή ζωή της Πάρις Χίλτον», «Ξανθιά φαντασίωση», «Ο κρυφός κόσμος του στριπτίζ», «Μια ελληνική ερωτική ταινία έκπληξη», «Ανήθικες κυρίες», «Ο πειρασμός μιας παρθένας», «Τα απόκρυφα του μοναστηριού», «3 δρόμοι για την ηδονή», «Ετσι κάνουν όλες»...

ε) Λογικές απόψεις για κάποιον που ο ρατσισμός του ξεχειλίζει μέσα από πρωτοσέλιδα του τύπου: «Το γεύμα του λαθρομετανάστη 3 φορές πιο ακριβό από το γεύμα του φοιτητή» («Πρώτο Θέμα», 20/1/2013), όπου οι έγκλειστοι μετανάστες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του κράτους που υπηρετεί ο Αναστασιάδης, εκτός από έγκλειστοι εμφανίζονται και... πολυδάπανοι.

*

Και τέλος:

Τα όσα λέει ο χρυσαυγίτης με πολιτικά, ο Θέμος (ο γλίτσας) Αναστασιάδης, είναι πολύ λογικές απόψεις για κάποιον που πρωτοστατεί στη διαμόρφωση του μυθεύματος περί της «στοργής», της «ευαισθησίας» και του «κοινωνικού ρόλου» του ναζισμού προς τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού.

Είναι η εφημερίδα του Αναστασιάδη, άλλωστε, το «Πρώτο Θέμα», που την 1η Απρίλη 2012, λίγο πριν από τις εκλογές, ξεκίνησε το παραμύθι για τον εξωραϊσμό του ναζιστικού προφίλ της Χρυσής Αυγής, έχοντας στην πρώτη σελίδα κύριο θέμα με τίτλο «Πέτα τη γιαγιά... στη Χρυσή Αυγή». Στο εν λόγω «ρεπορτάζ» μαθαίναμε ότι οι γριούλες έχουν την άμεση βοήθεια της Χρυσής Αυγής όταν πηγαίνουν στα ΑΤΜ για αναλήψεις χρημάτων...

Μόνο που στην εντυπωσιακή φωτογραφία που συνόδευε το στημένο «ρεπορτάζ» και στο δισέλιδο κείμενο που εμφάνιζε τους χρυσαυγίτες σαν «προσκοπάκια», πουθενά δεν αναφέρεται ότι:

Η γιαγιούλα της στημένης φωτογραφίας, του στημένου «ρεπορτάζ», δεν ήταν παρά η μητέρα στελέχους της ναζιστικής συμμορίας και υποψήφιου βουλευτή της Χρυσής Αυγής, που είχε επιστρατευτεί για να γίνει «πειστικότερο» από την εφημερίδα του Αναστασιάδη το εγκωμιαστικό της «ρεπορτάζ» για τη Χρυσή Αυγή!

Αυτός είναι ο Αναστασιάδης. Ο γλίτσας, δηλαδή, που βρήκε αφορμή από τα ναζιστικά «κατηχητικά» της Χρυσής Αυγής σε 6χρονα παιδιά, για να πάρει υπό την προστασία του τα παιδιά του Εμφυλίου και τα παιδιά των σημερινών κομμουνιστών από τους... «εγκληματίες» γονείς τους.

*Δημοσιεύθηκε στον «Ριζοσπάστη» το Σάββατο 2 Μαρτίου 2013

Ένα κερί στη μνήμη των φοιτητών που χάθηκαν άδικα στη Λάρισα

Tην Τρίτη 5/3 στις 7 το απόγευμα στη πλατεία Δημαρχείου στο Ναύπλιο καλεί το σωματείο του Νοσοκομείου Ναυπλίου σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας με αφορμή τον θάνατο των δύο φοιτητών στη Λάρισα.

Φτάνει πια!

Σήμερα 1η Μαρτίου 2013. Σήμερα στον 21ο αιώνα με όλες τις τεχνολογικές επιτεύξεις στο απόγειό τους. Σήμερα που σε πρώτο πλάνο η ενέργεια έχει την τιμητική της. Σήμερα που το ζητούμενο στις ειδήσεις είναι ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός και η μη αποτελεσματικότητα του και πως θα καταστείλουμε/ ποινικοποιήσουμε την μη φοροδοτική ικανότητα των πολιτών. Σήμερα που η «χαρά» μας είναι η συνάντηση Σαμαρά με βουλευτές του για να έρθει η ανάπτυξη το 2014 (αν θα έχουμε προλάβει). Σήμερα τρίτη- τέταρτη είδηση (γιατί έτσι θέλουν τα κανάλια) ο θάνατος δύο νέων παιδιών και η νοσηλεία τριών ακόμα σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο της Λάρισας. Αιτία; Οι αναθυμιάσεις από μαγκάλι. Ένα «σύγχρονο» τρόπο θέρμανσης που μας ανάγκασαν να χρησιμοποιούμε για να ζεσταθούμε στον 21ο αιώνα. Αποτέλεσμα της κρίσης που ζούμε όλοι μας, αλλά μάλλον δεν έχουμε καταλάβει το μέγεθός της. Ή την έχουμε καταλάβει και εθελοτυφλούμε κρύβοντας ο καθένας από εμάς το πρόβλημα κάτω από το χαλί.