Τετάρτη 13 Μαρτίου 2013

Εργατικά Νέα


ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΝΕΑ
Αρ. Τεύχους 2, 4 Μαρτίου 2013 - Κόστος συμμετοχής: 20 λεπτά

Τα Εργατικά Νέα είναι ένα μηνιαίο ενημερωτικό δελτίο, ένα δελτίο ανοιχτής συζήτησης για την ταξική πάλη που δημοσιεύεται από μια ομάδα συντρόφων (συνδικαλιστές, πολιτικοί ακτιβιστές). Το δελτίο συνδέεται με τη συζήτηση για το 8ο Παγκόσμιο Συνέδριο της Τέταρτης Διεθνούς, τον Απρίλιο του 2013.

20/02 Γενική απεργία κατά της κυβέρνησης, Τρόικα και μνημονίων

Μαζική ήταν η απάντηση στο κάλεσμα των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ για 24ωρη γενική απεργία ενάντια στην καταστροφή των συλλογικών και κλαδικών συμβάσεων από την Τρόικα και τα μνημόνια και ενάντια στις  σχεδιασμένες απολύσεις στο δημόσιο τομέα. Ένα κάλεσμα ενάντια στην πολιτική αυτής της κυβέρνησης, η οποία το προηγούμενο διάστημα με βία και επιστράτευση σταμάτησε τις απεργίες των εργαζομένων στο Μετρό, των οδηγών λεωφορείων και των ναυτεργατών.  Μια ημέρα πριν, στις 19 Φεβρουαρίου, επισκέφθηκε ο Ολάντ την Αθήνα. Ο «σοσιαλιστής» Πρόεδρος, που πριν λίγο καιρό παρουσίασε στους Γάλλους εργαζομένους το Μνημόνιο 1, α λα Παπανδρέου. Την ίδια στιγμή εκατοντάδες χιλιάδες στην Ισπανία, στην Ιταλία, στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία  (η παραίτηση της κυβέρνησης στην Βουλγαρία έγινε γνωστή στις 20 Φεβρουαρίου) είναι στους δρόμους.

20/02 – ένα ΟΧΙ από όλους τους λαούς, από την Αθήνα έως τη Μαδρίτη κατά των δολοφονικών επιταγών της Τρόικα

Θέλουμε να μεταφέρουμε τη συζήτηση για την απεργία που πραγματοποιήθηκε σε ένα Εργατικό Κέντρο μίας μικρής πόλης, καθώς πιστεύουμε ότι αυτή η συζήτηση ενδιαφέρει όλους τους εργαζόμενους που αναζητούν έναν δρόμο ενότητας στον αγώνα κατά της δικτατορίας της Τρόικα.

Απεργιακή συγκέντρωση σε ένα Εργατικό Κέντρο

 80-100 συμμετέχοντες προσήλθαν το πρωί. Ένας αριθμός που προκάλεσε έκπληξη σε μερικά μέλη του ΕΚ μιας και υπήρχαν αμφιβολίες εάν η συγκέντρωση στο ΕΚ θα έβρισκε ανταπόκριση. Εάν δηλαδή θα υπήρχε τοπική συμμετοχή σε ένα ακόμα κάλεσμα  ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ για μία 24ωρη απεργία πανομοιότυπο με τα προηγούμενα 20 καλέσματα τους τελευταίους 24 μήνες.
Εικοσιτετράωρες απεργίες που δεν σταμάτησαν κανένα Μνημόνιο, κανένα „νόμο“, από αυτούς  που μας οδήγησαν στην ανεργία και τη φτώχεια.  “Θα χάσουμε για άλλη μια φορά το μεροκάματό μας ή υπάρχει μέσα από αυτές τις 24ώρες απεργίες προοπτική για νίκη στους αγώνες των εργαζομένων;" Ήταν ο προβληματισμός που ακούστηκε από τους περισσότερους συναδέλφους, στο μοίρασμα των φυλλαδίων και τις δύο μέρες πριν την απεργία.

Η ΕΠΟΝ κι εμείς: καθημερινότητα, μαζικότητα, ταυτότητα

Το πρώτιστο στοίχημα για κάθε φορέα, πολιτικό ή άλλο, είναι να προσδώσει ένα ιδιαίτερο νόημα στην ερμηνεία της πραγματικότητας και στις δράσεις των ανθρώπων
 
Του Σταύρου Παναγιωτίδη

Η πρόσφατη εκδήλωση των Νέων του ΣΥΡΙΖΑ στην Αθήνα για τα 70 χρόνια από την ίδρυση της Ενιαίας Πανελλαδικής Οργάνωσης Νέων, της ΕΠΟΝ, αποτέλεσε μια ευκαιρία για να προστεθεί ένα ακόμη κομμάτι στην πολύχρονη συζήτηση αναφορικά με τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν για τη σύγχρονη πολιτική μας δράση από τη μελέτη της ιστορίας της Αντίστασης. Βέβαια, τέτοιες συζητήσεις συνήθως μας φέρνουν αντιμέτωπους με μια σειρά αντιλήψεων για την ιστορία που είναι εξαιρετικά διαδεδομένες μεταξύ των ανθρώπων, ακόμη και αυτών της Αριστεράς. Αντιλήψεις όπως ότι  «η ιστορία επαναλαμβάνεται» και άρα ότι «η ιστορία μας διδάσκει». Οι ιστορικοί του χώρου μας δίνουν από χρόνια μία μάχη στο ακαδημαϊκό μετερίζι για να δείξουν πως τα ιστορικά γεγονότα είναι στην πραγματικότητα μοναδικά και ανεπανάληπτα. Ως εκ τούτου, η ιστορία δεν διδάσκει, τουλάχιστον όχι με τον απόλυτο τρόπο που συνηθίζουμε να το πιστεύουμε. Δηλαδή, η ιστορία δεν δίνει συνταγές, το παρελθόν δεν προσφέρεται για εργαλειακή χρήση και για εύκολες επιβεβαιώσεις της μίας ή της άλλης άποψης του παρόντος. Η αντίθετη λογική έχει ματώσει για δεκαετίες το παγκόσμιο αριστερό κίνημα. Ο Καστοριάδης, μιλώντας για τη σχέση των αριστερών με το παρελθόν, είχε πει ότι «το δράμα των κομμουνιστών του 19ου αιώνα ήταν πως κάποιες συνθήκες του καπιταλισμού της εποχής τους τις ανήγαγαν σε διαχρονικές. Το δράμα των κομμουνιστών του 20ου αιώνα είναι πως προσπαθούν να καταλάβουν την αλήθεια για τον κόσμο που τους περιβάλει διαβάζοντας βιβλία γραμμένα εκατό χρόνια πριν». Βεβαίως, ο Μαρξ στο Κεφάλαιο είχε συναίσθηση αυτής της κατάστασης και της ευρύτερης επίδρασης που έχει στους ανθρώπους το παρελθόν, αφού γράφει πως «ο πεθαμένος πιάνεται πάνω από τον ζωντανό». Όμως, το παρελθόν μας, οι νεκροί και οι ζωντανοί μας δεν είναι για να μας στοιχειώνουν. Είναι για να μας ζωογονούν. Δεν είναι για να μας δείχνουν το δρόμο, αλλά για να μας βοηθούν να ανοίξουμε το δικό μας δρόμο.

Η πολιτική σημασία της εξέτασης της ιστορίας, λοιπόν, έγκειται όχι στο να βγάλουμε συνταγές για τη σημερινή πολιτική μας δράση. Αλλά στο να εξετάσουμε κριτικά το παρελθόν, τις μεγάλες κόκκινες μέρες με τις οποίες συνδέσαμε τη ζωή μας από όταν αποφασίσαμε να μπούμε στην Αριστερά και να βρούμε στοιχεία μεθοδολογίας που να μπορούν να εμπνεύσουν τους αγώνες μας. Η ΕΠΟΝ μαζί με τη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη αποτελούν τις πιο μαζικές οργανώσεις Νεολαίας που έχει γνωρίσει ποτέ η Ελλάδα. Κοινό τους στοιχείο, πέρα από τη σύνδεση τους με την οργανωμένη Αριστερά, ήταν ο ευρύς και ανοιχτός χαρακτήρας τους. Από την ΕΠΟΝ υπολογίζεται πως πέρασαν συνολικά πάνω από 600.000 νέοι άνθρωποι. Τα νούμερα είναι συγκλονιστικά. Πως πραγματοποιήθηκε λοιπόν αυτό το οργανωτικό και πολιτικό θαύμα;

Το πρώτιστο στοίχημα για κάθε φορέα, πολιτικό ή άλλο, είναι να προσδώσει ένα ιδιαίτερο νόημα στην ερμηνεία της πραγματικότητας και στις δράσεις των ανθρώπων. Η ΕΠΟΝ αυτό το κατάφερε χρησιμοποιώντας τον πιο αποτελεσματικό τρόπο, βασιζόμενη δηλαδή στις ανάγκες των νέων της εποχής. Πρώτα από όλα, στην ανάγκη για Αντίσταση απέναντι στη διαμορφωμένη κατάσταση και την ματαίωση της λαϊκής πατριωτικής περηφάνειας, δίνοντας διέξοδο στο δομικό πρόβλημα της Κατοχής, αλλά και στα ψυχολογικά προβλήματα των ανθρώπων. Όπως λέει πολύ παραστατικά ένα βιβλίο που περιγράφει ψυχαναλυτικά την εμπειρία της Κατοχής «Έτσι πρέπει να νοηθεί ο ψυχολογικός ρόλος της αντίστασης. Αν στην οπισθοδρόμηση βλέπουμε μια πορεία απώλειας του “ανθρώπινου”, στην αντίσταση αντίθετα πιστοποιούμε μια αντίθετη κίνηση, ένα προοδευτικό “εξανθρωπισμό”. Με την ψυχολογία της αντίστασης ξεπερνιότανε η ψυχολογική τυραννία του άγχους κι η ανήκουστη οπισθοδρόμηση της προσωπικότητας από την αδυσώπητη δράση της τρομοκρατίας και της πείνας. [...] Η δυσάρεστη, αγχώδης συναισθηματική τάση ελαττωνότανε όσο μεταμορφωνότανε σε συνειδητοποιημένη δράση». [1]

Κάπου εδώ θα θυμίσουμε το γνωστό αντάρτικο τραγούδι, τον ύμνο του ΕΑΜ, ο οποίος λέει πως «το ΕΑΜ μας έσωσε απ΄ την πείνα, θα μας σώσει κι από τη σκλαβιά». Ιδού λοιπόν, άλλη μια θεμελιώδης ανάγκη που έγινε βάση για τη δράση της ΕΠΟΝ. Η οργάνωση της καθημερινότητας των ανθρώπων, η αντιμετώπιση των άμεσων βιοτικών τους προβλημάτων, όπως το επισιτιστικό. Την ίδια στιγμή όμως, η ΕΠΟΝ αντιμετώπιζε και τις ειδικές ανάγκες των νέων. Διοργάνωνε πάρτι, εκδρομές, πολιτιστικά γεγονότα, όλα εξαιρετικά κρίσιμα, αφού η καταπίεση και το αίσθημα αδιεξόδου δεν οδηγούν από μόνα τους στην επαναστατικότητα. Συνήθως οδηγούν στην κατάθλιψη, δηλαδή την απουσία νοήματος, και την παραίτηση. Η ΕΠΟΝ, στον αντίποδα, δημιουργούσε μια νέα και ελκυστική νεολαιίστικη κουλτούρα, η οποία εξέφραζε όλο το εύρος των ανησυχιών της νεολαίας. Με αυτά τα πράγματα συνδεόταν και έπαιρνε ώθηση ο αντιστασιακός αγώνας αλλά και οι ευρύτερες πολιτικές στοχεύσεις της. Στο πλαίσιο της ΕΠΟΝ προωθήθηκε ακόμη και ο αγώνας για τη γυναικεία χειραφέτηση, αφού εκεί, όπως αναφέρει και η Οντέτ Βαρών – Βασάρ, χιλιάδες νέα κορίτσια άκουσαν για πρώτη φορά για την ισοτιμία της γυναίκας, για το ότι εκτός από τα δεσμά του κατακτητή πρέπει να απαλλαχθούν και από τα δεσμά της οικογένειας αλλά και των ανδροκρατούμενων πολιτικών οργανώσεων. [2] 

Επίσης, η ΕΠΟΝ όριζε σαφώς πως είναι μια οργάνωση που θέλει να δράσει και μετά την απελευθέρωση, που ο σκοπός της ήταν ευρύτερα αναμορφωτικός, που στόχευε στην επίτευξη ευρύτερων αλλαγών στην ελληνική κοινωνία. Για αυτό και προσπαθούσε με τη δράση να δίνει στα μέλη της, και όχι μόνο, την ευκαιρία να γευτούν μία προεικόνιση του νέου κόσμου που ήθελε να φέρει, να πραγματοποιεί ήδη την αλλαγή. Όπως μας λέει ο ιστορικός Μενέλαος Χαραλαμπίδης, «για τους νέους της ΕΠΟΝ η προσδοκώμενη μεταπολεμική Ελλάδα ήταν ήδη παρούσα στους μικρόκοσμους των συνοικιακών οργανώσεων. Αυτό που έμενε να γίνει ήταν να εδραιώσουν στη μεταπολεμική κοινωνία όσα κέρδισαν στις έκτακτες συνθήκες της Κατοχής. Μια κανονικότητα που ωστόσο ποτέ δεν ήρθε». Ας το δούμε και με τα λόγια μίας από τις χιλιάδες κοπέλες που οργανώθηκαν στην ΕΠΟΝ: «Μερικά συνθήματα που είχε το ΕΑΜ για καλύτερη ζωή, για δημοκρατία, για ίσες ευκαιρίες για όλους, χωρίς φτώχια […] τα συνθήματα στους τοίχους σου δίνανε μια κατεύθυνση […] Δεν θέλαμε μόνο να ελευθερωθούμε. Μια κι έγινε που έγινε όλη αυτή η φασαρία, μια που τραβήξαμε όλα αυτά, μια και πέθανε τόσος κόσμος […] ε, καλά ήτανε να αλλάξει η ζωή μας. Έτσι δεν είναι; Δεν είναι πολύ φυσιολογικό; […] Νομίζαμε ότι μέσα σ’ αυτό τον αγώνα που ήτανε εναντίον των κατακτητών ότι ήτανε και αυτό μαζί, η αλλαγή της ζωής. Ήτανε μέσα». [3] 

Το παραπάνω παράθεμα μας οδηγεί και σε άλλο ένα συμπέρασμα. Η ΕΠΟΝ, όπως και το ίδιο το ΕΑΜ και η Νεολαία Λαμπράκη αργότερα, χρησιμοποιώντας το ευρύτερο ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο της τότε συγκυρίας (Αντίσταση, αντιφασισμός, πατριωτισμός, λαϊκή υπερηφάνεια), κατάφερε να προσεγγίσει ένα τεράστιο κομμάτι της ελληνικής νεολαίας και διά αυτού του δρόμου να το φέρει σε επαφή με τα αριστερά πολιτικά προτάγματα. Από τις ανάγκες και την ιδεολογία των πολλών, έφτασε στην ιδεολογία της Αριστεράς. Και έτσι, κατάφερε να προσφέρει στους ανθρώπους μία ταυτότητα. Ξέρουμε πως οι ταυτότητες, ειδικά οι συλλογικές, είναι κρίσιμο στοιχείο για την πολιτική δραστηριοποίηση, για τη δυνατότητα των ανθρώπων να κινητοποιούνται. Οι νέοι λοιπόν γίνονταν «ΕΠΟΝίτες», έμπαιναν σε μία συλλογικότητα, αποκτούσαν ένα αίσθημα του «συνανήκειν» και συλλογικές αναπαραστάσεις της πραγματικότητας, δίνοντας έτσι στη ζωή και τη δράση τους ένα νέο όραμα και νόημα, συλλογικό, για αυτό και πολύ ισχυρό. Και αυτήν την ταυτότητα του ΕΠΟΝίτη την συγκροτούσαν και τα ίδια τα μέλη της ΕΠΟΝ, χωρίς να υπερισχύει κάποιος φόβος πως αυτό θα αλλοίωνε τον αριστερό χαρακτήρα της οργάνωσης.

Τέλος, μέσα σε όλα αυτά πρέπει να τονιστεί και η πολύ μεγάλη δικτύωση που είχε η ΕΠΟΝ, ακόμη και σε συνοικιακές ποδοσφαιρικές ομάδες, αναζητώντας κάθε τρόπο για να έρθει σε επαφή με τους νέους ανθρώπους. Πάνω από όλα βέβαια, η ΕΠΟΝ βλάστησε πάνω στο εύφορο χώμα της νεανικότητας, της αίσθησης των νέων και χωρίς πολλές δεσμεύσεις ανθρώπων πως στις συντριπτικές συνθήκες της Κατοχής δεν είχαν τίποτα να χάσουν ή έστω πως αυτό που είχαν να χάσουν ήταν μικρό μπροστά σε αυτό που τους στερούνταν.

Στο δια ταύτα λοιπόν. Η ΕΠΟΝ κατάφερε αυτό το παγκόσμιο φαινόμενο της τόσο μαζικής και αγωνιστικής οργάνωσης των νέων επειδή προσέφερε ένα πεδίο υλικής και ψυχολογικής Αντίστασης, επειδή παρείχε ένα πεδίο συν-διαμόρφωσης μίας συλλογικής ταυτότητας και επειδή οργάνωσε την καθημερινή ζωή των ανθρώπων και ειδικά των νέων με βάση τις άμεσες βιοτικές και πνευματικές ανάγκες τους. Όμως, όλα αυτά είχαν νόημα, μόνο επειδή η ΕΠΟΝ ήταν απολύτως ανοιχτή στη μαζική συμμετοχή νέων ανθρώπων, χωρίς υψηλά προαπαιτούμενα, επειδή γνώριζε πως δεν μπορείς να φτιάξεις αριστερούς έξω από την Αριστερά! Και έτσι ήταν αυτό που σήμερα θα λέγαμε μια «Αριστερά του αποτελέσματος». Μέσα από αυτά κατάφερε να επεκταθεί σε όλη την Ελλάδα, να εντείνει τον ριζοσπαστισμό εκατοντάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων δεν είχαν καμία σχέση με την Αριστερά και τις αρχές της μέχρι τότε, να τους προσφέρει ένα συλλογικό όραμα κοινωνικής αλλαγής το οποίο διαμόρφωσαν και οι ίδιοι. Μέσα από τα ευρύτερα ιδεολογικά υλικά της Αντίστασης, του πατριωτισμού και του αντιφασισμού οδήγησε τα μέλη της στην ιδεολογική και οργανωτική σχέση με την Αριστερά. Πατώντας πάνω σε νοήματα κυρίαρχα για τον κόσμο και αλλάζοντας το περιεχόμενό τους. Διότι, όπως μας λέει και πάλι η Οντέτ Βαρών- Βασάρ «ποτέ πριν και ποτέ μετά τόσοι πολλοί νέοι και νέες δεν διασταυρώθηκαν ενεργά με την πολιτική, με τη δράση, με την αριστερή ιδεολογία, με τρόπο που σημάδεψε για πάντα την προσωπικότητα και τη ζωή τους, πράγμα που μας επιτρέπει να μιλήσουμε για μια μοναδική συνάντηση». [4]

Είναι λοιπόν όλα αυτά μια κόκκινη κλωστή την οποία μπορούμε να ακολουθήσουμε και σήμερα; Λέμε πως ναι, είναι. Είναι η κεντρική λογική των όσων περιγράφηκαν ενσωματώσιμη στις σημερινές μας πολιτικές δράσεις, μέσα από τις οργανώσεις της Αριστεράς, τις παραδοσιακές συλλογικότητες και φορείς αλλά και από τα πρωτοπόρα εγχειρήματα, όπως τα δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης; Μας διδάσκουν όλα αυτά – ιδού λοιπόν τώρα – πως πολιτική είναι κατά βάση όχι το τι (ριζοσπαστικό, αριστερό κλπ) λες αλλά το τι κάνεις; Μας δείχνουν όλα αυτά την ανάγκη να δημιουργούμε μαζικές νεανικές συλλογικότητες, να προωθούμε ριζοσπαστικές νεανικές ταυτότητες σε κόσμο που δεν έχει σχέση με την Αριστερά χωρίς να φοβόμαστε για την αλλοίωσή μας; Μας δείχνουν ότι το κρίσιμο είναι κάθε φορά να ορίζει κανείς τις βασικές διαχωριστικές γραμμές (ανάμεσα στον πατριωτισμό και την προδοσία τότε, στην απόρριψη και στην υποστήριξη του Μνημονίου σήμερα, στην αντίσταση και στην αποδοχή πάντα) και μέσα από αυτές, μέσα από ευρύτερα μέτωπα, λαϊκές κινητοποιήσεις και ιδεολογικές αναφορές να οδηγούμε στην πολιτική και ιδεολογική ριζοσπαστικοποίηση; Ναι. Χωρίς εύκολες αναλογίες και συμψηφισμούς, αλλά αναμφίβολα ναι. Και πάνω από όλα με την υπόμνηση του Μαρξ να ηχεί τα αυτιά μας: «Η κομμουνιστική επανάσταση δεν μπορεί να αντλεί την ποίηση της από το παρελθόν, αλλά από το μέλλον». Αυτό έκανε η ΕΠΟΝ, αυτό θα κάνουμε κι εμείς σήμερα.

Τρίτη 12 Μαρτίου 2013

Αλέξης Τσίπρας - Αλεξανδρούπολη: Παρουσίαση των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για την παραγωγική ανασυγκρότηση

πηγή left.gr

Ομιλία του προέδρου της κ.ο. του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, Αλέξη Τσίπρα στην Αλεξανδρούπουλη


Παρουσίαση των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για την παραγωγική ανασυγκρότηση


Φίλες και φίλοι,

Είναι ιδιαίτερη χαρά να βρίσκομαι ανάμεσα σας, ανταποκρινόμενος στην υπόσχεση που έδωσε στη συνάντησή μου με τους εκπροσώπους της τοπικής κοινωνίας του Νομού, που με επισκέφτηκαν στη Βουλή για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στη σχεδιαζόμενη επένδυση εξόρυξης χρυσού.

Αγαπητοί φίλοι, το μήνυμα που δίνει η παρουσία μου σήμερα μαζί σας για να κουβεντιάσουμε τους εναλλακτικό σχέδιο ανάπτυξης του τόπου σας, είναι ότι όλοι όσοι εναντιωνόμαστε σε πειρατικές επενδύσεις που λεηλατούν το περιβάλλον, τους φυσικούς και υλικούς πόρους, δεν είμαστε εχθροί της ανάπτυξης.
Αντιθέτως, είμαστε εχθροί της καταστροφής.
Η ανάπτυξη δεν είναι συνώνυμο της καταστροφής.
Η ανάπτυξη είναι το αντίθετο της καταστροφής, όταν γίνεται με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, με σχεδιασμό την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών, του ανθρώπινου δυναμικού και έχει στόχο τη διαρκή κοινωνική ανταποδοτικότητα.
Αυτή την ανάπτυξη εμείς σχεδιάζουμε.
Αυτήν την ανάπτυξη οραματιζόμαστε.
Και αυτή η ανάπτυξη δε περνά ούτε μέσα από τα μνημόνια που στόχο έχουν να μετατρέψουν τη χώρα σε αποικία χρέους στους δανειστές της, ούτε από τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες που θέλουν εργαζόμενους με μισθούς Βουλγαρίας, ούτε από το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και τη καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος.

Έχουμε τη τύχη να ζούμε σε έναν ευλογημένο τόπο. Χρόνια ολόκληρα, όμως, χαραμίζαμε τις δυνατότητές του, αφήναμε αναξιοποίητες τις δυνατότητές του, δεν είχαμε σχέδιο  παρά μόνο για όσα η διαπλοκή της οικονομικής με τη πολιτική εξουσία, βάφτιζε ως ανάπτυξη για να επωφεληθεί της υπεραξίας εργολαβιών που στοίχιζαν στο ελληνικό δημόσιο τις περισσότερες φορές τρεις και τέσσερις φορές περισσότερο από ότι στοίχιζαν αντίστοιχα έργα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Και αυτή η διαπλοκή της οικονομικής με την πολιτική εξουσία, αφού ξεκοκάλισε όλα τα ευρωπαϊκά κονδύλια, όλους τους αναπτυξιακούς πόρους, πόροι που δικαιούνταν ο ελληνικός λαός και που έδινε από το υστέρημά του ο ελληνικός λαός, και τα ξεκοκάλισε όλα αυτά χωρίς να αφήσει πίσω στοιχειώδεις αναπτυξιακές υποδομές που θα μπορούσαν να μας προστατεύσουν τώρα στη περίοδο της κρίσης. Αυτή λοιπόν η ίδια διαπλοκή, οι ίδιοι σχεδόν άνθρωποι  ψάχνουν να βρουν τρόπους, σε συνεργασία με ξένα αρπαχτικά, να επωφεληθεί και την περίοδο της κρίσης.

Και η κυβέρνηση, το ίδιο πολιτικό προσωπικό που χρεοκόπησε τη χώρα, που την έριξε στα βράχια συνεχίζει να εργάζεται, να δουλεύει για χάριν αυτής της διαπλοκής.
Για χάρη της ντόπιας αλλά και της ξένης διαπλοκής τώρα.
Για χάρη των εγχώριων νταβατζήδων –για να θυμηθώ  μια έκφραση που κάποτε είχε ενοχλήσει πολλούς- αλλά και των διεθνών αποικιοκρατών, που αντιμετωπίζουν την Ελλάδα σαν μια χώρα τριτοκοσμική, όπου έρχονται και με αντάλλαγμα χάντρες και καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς, θέλουν να απομυζήσουν το πλούτο της χώρας, τον φυσικό πλούτο της χώρας μας, αφήνοντας πίσω τους τα ρημάδια της περιβαλλοντικής καταστροφής και τα ερείπια της οικονομικής λεηλασίας.
 
Αυτή ακριβώς είναι η ιστορία του χρυσού και στη Χαλκιδική και εδώ στη Θράκη. Η ιστορία, η διαχρονική αυτή υπόθεση της διαπλοκής πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Και τώρα της συνεργασίας της  ντόπιας διαπλοκής με  την ξένη διαπλοκή.

Με αντίτιμο κάποιες ελάχιστες και χαμηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας έρχονται να καταστρέψουν τις περιβαλλοντικές και αναπτυξιακές δυνατότητες μια ολόκληρης περιοχής.
Έρχονται να λεηλατήσουν, να κερδοσκοπήσουν και να φύγουν.

Μας λένε πολλοί ότι αυτό απαιτεί η ανάπτυξη.
Ας μας πούνε όμως, γιατί δε κάνουν το ίδιο και στις δικές τους ανεπτυγμένες χώρες; Γιατί δεν έχετε δει τα τελευταία χρόνια σε κάποια από τις ανεπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες τέτοιου είδους επενδύσεις.
Γιατί δε κάνουν το ίδιο και στο τόπο τους;
Γιατί όπου στον πλανήτη υπάρχει εξόρυξη χρυσού και συσσωρεύονται οι χρυσοθήρες, το περιβάλλον καταστρέφεται και οι τοπικές κοινωνίες αντιδρούν και αγωνίζονται για να σώσουν το τόπο τους και τη ζωή των παιδιών τους;

Σάββατο 9 Μαρτίου 2013

Ο Τσάβες και ο Διάβολος


Του Θ. ΚΑΡΤΕΡΟΥ

Πιο πολύ από τη θλίψη και τα δάκρυα του λαού της Βενεζουέλας, των φίλων και συντρόφων του σε όλο τον κόσμο, προσδίνει αξία στον Τσάβες η διπλωματική αλλά ολοφάνερη μεταθανάτια αποδοκιμασία του, οι εκδηλώσεις ανακούφισης και σε ορισμένες περιπτώσεις απροκάλυπτης χαράς των εχθρών του.
Για τους οποίους ούτε και αποθανών δεδικαίωται ο Κομαντάντε του Καράκας, όπως δείχνουν τα συλλυπητήρια μηνύματά τους -επί της ουσίας σχεδόν συγχαρητήρια στη λαιμαργία τους.
Ο Ομπάμα βλέπει να αρχίζει ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της Βενεζουέλας -δεν βλέπει την ώρα να πέσει στο πετρέλαιο δηλαδή. Ο πρόεδρος της αμερικανικής βουλής των αντιπροσώπων πανηγυρίζει γιατί πέθανε ο τύραννος που κρατούσε το λαό της Βενεζουέλας στο φόβο. Ο Καναδός πρωθυπουργός βλέπει μια μεταβατική περίοδο και εύχεται την πρόσβαση της Βενεζουέλας σε ένα καλύτερο και πιο φωτεινό μέλλον. Και στα ίδια μοτίβα κρυφής χαράς και φανερής προσδοκίας κινούνται όλα τα μηνύματα ηγετών και παρατρεχάμενων της δύσης.
Επί της ουσίας, όπως καταλάβατε, το νέο κεφάλαιο στην ιστορία της Βενεζουέλας αφορά στην προσπάθεια να πιεστούν, να δελεαστούν, να χειραγωγηθούν οι διάδοχοι του Τσάβες και οι πολίτες της χώρας. Και να εξαλειφθεί τώρα που εκείνος βγήκε από τη μέση αυτή η εστία του κακού στη ρημαγμένη από τους Γιάνκηδες Λατινική Αμερική. Να επιστρέψουν οι άτακτες χώρες στην πειθαρχία του δολαρίου και των αμερικάνικων πολυεθνικών. Και να αποκατασταθεί επιτέλους η καπιταλιστική τάξη σε μια περιοχή του κόσμου που βγάζει τη γλώσσα της στις συνταγές, στους μονόδρομους, στην αγριότητα της νεοφιλελεύθερης απολυταρχίας.
Μια νέα μάχη αρχίζει συνεπώς εκεί κάτω -και όχι μόνο. Η προσπάθεια αποκαθήλωσης και συκοφάντησης της προσωπικότητας και του έργου του Τσάβες έχει διεθνή διάσταση. Φτάνει μέχρι την Ελλάδα, όπου άρχισαν ήδη τα μακάβρια δαγκώματα -με το νεκρό ακόμα άθαφτο. Στη Βενεζουέλα και στη Λατινική Αμερική γενικότερα θέλουν να αφανίσουν την προσπάθεια των λαών να πάψουν οι χώρες τους να είναι η πίσω αυλή των ΗΠΑ. Σε μας να αφανίσουν την ελπίδα .
Χθες ο Διάβολος ήταν εδώ... Μυρίζει ακόμα θειάφι, είπε κάποτε ο Τσάβες από το βήμα του ΟΗΕ, στο οποίο στεκόταν την προηγούμενη μέρα ο Μπους. Τώρα ας κρατάμε μάσκες, γιατί με το θάνατό του ο διάβολος ξεσάλωσε...

Δημοσιεύθηκε στην "ΑΥΓΗ" την Παρασκευή 8 Μαρτίου 2013

Πολιτικά ιδιοτελής ήταν η αγιοποίηση του Κων. Καραμανλή


Πηγή "ΕΘΝΟΣ" την Παρασκευή 8 Μαρτίου 2013
                                                               Δημ. Παπ.
Πασίγνωστο είναι φυσικά ότι οι πλέον ακατάλληλοι άνθρωποι για να κάνουν την αποτίμηση του έργου μιας πολιτικής προσωπικότητας του παρελθόντος είναι οι εν ενεργεία πολιτικοί. Ο λόγος είναι ότι το κριτήριο που καθορίζει την τοποθέτησή τους δεν είναι η ιστορική, πολιτική ή ιδεολογική αλήθεια, αλλά η ιδιοτελής επιδίωξη αυθαίρετης ιδιοποίησης πτυχών της δράσης του εκλιπόντος με μοναδικό στόχο την εξυπηρέτηση των σημερινών πολιτικών τους συμφερόντων!


Αλλο πράγμα η προσπάθεια έξαρσης θετικών στοιχείων της δράσης ενός πολιτικού ηγέτη του παρελθόντος και εντελώς άλλο πράγμα η πολιτική σκύλευση των πεπραγμένων του.
Μόνο υπό το πρίσμα αυτής της ανάλυσης μπορούν να εξηγηθούν τα όσα αυθαίρετα, ανυπόστατα και φαιδρά ξεστόμισαν οι πολιτικοί ηγέτες κατά την προχθεσινή εκδήλωση για τα 15 χρόνια από τον θάνατό του. Εν πρώτοις έχει απόλυτο δίκιο ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς που κατακεραύνωσε τις καιροσκοπικές «πειρατικές» απόπειρες του Αλέξη Τσίπρα, του Ευάγγελου Βενιζέλου και του Φώτη Κουβέλη να οικειοποιηθούν ό,τι βόλευε τον καθένα από την πολιτική κληρονομιά του Κωνσταντίνου Καραμανλή, υπογραμμίζοντας ότι ο Καραμανλής υπήρξε ηγέτης της συντηρητικής παράταξης, της Δεξιάς και μόνο της Δεξιάς. Τώρα το κατά πόσο μπορεί να καυχιέται ο Σαμαράς ότι ακολουθεί την πορεία του Καραμανλή, όταν ο πατριάρχης της Δεξιάς έβγαλε έστω και τυπικά την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ το 1974 εξαιτίας του «προδοτικού» ρόλου των ΗΠΑ και της Ατλαντικής Συμμαχίας στην οργάνωση της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο ενώ ο σημερινός πρωθυπουργός εκτελεί πειθήνια και άνευ ουδεμιάς αντιρρήσεως τις εντολές των Γερμανών και της τρόικας, αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο και αφορά πρωτίστως τους δεξιούς ψηφοφόρους.

Ανακοίνωση της Επιτροπής Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για την άθλια «Επιχείρηση Θέτις»

Η Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για το πογκρόμ εξαρτημένων ατόμων το βράδυ της 6ης Μάρτη
 
Ενώ χθες ψηφίστηκε το Νομοσχέδιο για τα Ναρκωτικά, το οποίο ανάμεσα στις πολλές διατάξεις αναφέρεται και στα ανθρώπινα δικαιώματα των ουσιοεξαρτημένων,  οι Υπουργοί Υγείας και Προστασίας του Πολίτη είχαν ήδη σχεδιάσει σε συνεργασία με το ΕΚΕΠΥ  (Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων Υγείας) την Αστυνομία και το ΚΕΕΛΠΝΟ την επιχείρηση καταπάτησης δικαιωμάτων των εξαρτημένων ατόμων, με την κωδική ονομασία «Θέτις». Αντικείμενο αυτής της επιχείρησης ήταν να μεταφερθούν οι ουσιοεξαρτημένοι, το βράδυ της 6ης Μάρτη χωρίς τη συγκατάθεσή τους στο «κέντρο κράτησης παράνομων μεταναστών στην Αμυγδαλέζα» για να υποβληθούν σε ιατρικές εξετάσεις, δίνοντας προσωπικά στοιχεία. Άραγε με βάσει ποια πρωτόκολλα και με ποιο σκοπό οργανώνει το Υπουργείο τέτοιες απόρρητες επιχειρήσεις; Γιατί το σχετικό έγγραφο ήταν απόρρητο; 

Για ακόμα μια φορά, η ελληνική μυθολογία «Θέτις», όπως η επιχείρηση «Ξένιος Ζευς» το καλοκαίρι του 2012, επιστρατεύεται για να καλύψει το φασιστικό περιεχόμενο της «Υγειονομικής Αστυνομίας» των εμπλεκόμενων φορέων. Όμως, οι πρακτικές αναγκαστικής συγκέντρωσης ατόμων και ο εξαναγκασμός για την καταγραφή των προσωπικών και ιατρικών τους στοιχείων είναι απόλυτη καταπάτηση των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όταν οι ουσιοεξαρτημένοι αντιμετωπίζονται από τους Υπουργούς Υγείας και Προστασίας του Πολίτη, το Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων Υγείας (ΕΚΕΠΥ) και το ΚΕΕΛΠΝΟ ως «μιαρά» και «περιττά» σώματα χωρίς δικαιώματα που υπόκεινται, χωρίς προσωπική συναίνεση σε μαζικό εξευτελιστικό έλεγχο.

Θα πρέπει να γίνει σαφές ότι στην  «κατάσταση εξαίρεσης» που έχει επιβάλλει με βία και ωμότητα η τρικομματική κυβέρνηση και αναπαράγουν οι υποστηρικτές της, τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι μια «πολυτέλεια», αλλά μια διαρκής και μόνιμη συνθήκη που δεν εξαιρείται.

Παρασκευή 8 Μαρτίου 2013

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ
ΜΕΛΟΣ Π.Ο.Ε. - Ο.Τ.Α. (Α.Μ.: 175)
Ινάχου 134, Τ.Κ.: 212 00 ΑΡΓΟΣ
τηλ.: 2751061915 (18:00-20:00), 6937182675 (24hrs) φαξ: 2751061915



Άργος 05-03-2013
Αρ. πρωτ. 6

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

“...ΑΡΓΙΑ ΜΗΤΗΡ ΠΑΣΗΣ ΚΑΚΙΑΣ...”
Τις συνέπειες της “διεύρυνσης” εφαρμογής του μέτρου της αργίας που επιβάλλει το “Μνημόνιο ΙΙΙ”, αντιμετωπίζουν τέσσερις συνάδελφοί μας εργαζόμενοι στο Δήμο Ναυπλιέων και ένας εργαζόμενος στο Δήμο Άργους-Μυκηνών.
Οι συνάδελφοι αυτοί, έχουν καταμηνυθεί από πολίτη για θέμα που αφορά έκδοση τυπικής οικοδομικής άδειας και βρίσκονται γι' αυτό κατηγορούμενοι στα δικαστήρια. Μετά την ισχύ του Ν.4093/2012 (Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για την εφαρμογή του Μνημονίου ΙΙΙ), λόγω της παραπομπής τους σε πειθαρχικό έλεγχο, οδηγούνται σε αυτοδίκαιη αργία με περικοπή μισθού μέχρι να ολοκληρωθεί ο έλεγχος. Αξιοσημείωτο είναι ότι για την ίδια υπόθεση, έχουν βρεθεί κατηγορούμενοι συνολικά 7 τεχνικοί υπάλληλοι δημοσίων υπηρεσιών, 3 διαφορετικών φορέων, από τους οποίους οι 4 στην ίδια υπηρεσία και επίσης ότι οι μηνύσεις που έχουν κατατεθεί από το ίδιο πρόσωπο για την ίδια υπόθεση, είναι πάνω από 100 (!) και αφορούν σε όλους όσους έχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εμπλακεί στην υπόθεση, δηλαδή περίπου 20 άτομα!!! Πρόκειται για δημόσιους/δημοτικούς υπαλλήλους ελεγκτές – τεχνικούς, μέλη συμβουλίων και επιτροπών που λειτουργούν ενδοϋπηρεσιακά, για πραγματογνώμονες – μηχανικούς διορισμένους από το δικαστήριο, ακόμη και για υπαλλήλους-ελεγκτές Δημόσιας Διοίκησης! Επίσης, από τον ίδιο και για την ίδια υπόθεση έχουν καταμηνυθεί και πολίτες, ιδιώτες μηχανικοί, ακόμη και αιρετοί, που είτε σχετίζονται με το θέμα, είτε με τη λειτουργία των υπηρεσιών.
Η εφαρμογή της αυτοδίκαιης αργίας με τις διατάξεις του Μνημονίου ΙΙΙ στην περίπτωση αυτή (που δεν είναι η μοναδική), αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η κατάσταση: Πρακτικά στη μη λειτουργία των υπηρεσιών. Θα διαλυθεί και ότι έχει απομείνει να λειτουργεί και που σε πολλές περιπτώσεις λειτουργεί μόνο με το φιλότιμο των εργαζόμενων. Με λίγα λόγια, ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΟΡΘΙΟ....
Τα Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης δε, όταν αναφέρονται σε τέτοιες περιπτώσεις μιλάνε για “διατάξεις του νόμου περί διαφθοράς δημοσίων υπαλλήλων” και οι αρμόδιοι υπουργοί διατείνονται ότι δήθεν θα πατάξουν τη διαφθορά και θα εξυγιάνουν τις δημόσιες υπηρεσίες απομακρύνοντας τους “επίορκους”. Οπότε, όταν στη συνέχεια κάποιοι θα οδηγηθούν στην απόλυση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να έχουν ήδη απαξιωθεί στα μάτια της κοινωνίας.
“Παραλείπουν” όμως να μας πούνε κάποιες ... λεπτομέρειες:
  • Το νομοθετικό πλαίσιο περί πειθαρχικού δικαίου των δημοσίων και δημοτικών υπαλλήλων και πριν την ισχύ των διατάξεων του Ν.4093/2012 προέβλεπε τα παραπτώματα και τις πειθαρχικές ποινές που μπορούσαν να επιβληθούν στους υπαλλήλους, στις οποίες περιλαμβάνονταν μεταξύ άλλων, η στέρηση μισθού, η θέση σε αργία -αυτοδίκαιη ή δυνητική- έως και η παύση, καθώς και άλλες, ανάλογα με το παράπτωμα κάθε φορά κατά την κρίση του αρμόδιου πειθαρχικού συμβουλίου. Αυτό που μπαίνει τώρα όμως ως καινούργιο στοιχείο με το Ν. 4093/2013, είναι η άμεση απομάκρυνση από την εργασία και η στέρηση μισθού με μόνη την παραπομπή για εξέταση του θέματος. ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΔΗΛΑΔΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΑ ΕΞΕΤΑΣΤΕΙ ΚΑΙ ΚΡΙΘΕΙ Η ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΗ ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΡΜΟΔΙΑ ΟΡΓΑΝΑ! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΑΤΑΦΩΡΗ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ ΟΧΙ ΩΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ, ΑΛΛΑ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΔΙΟΤΙ ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΤΟ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΤΟ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ! ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΗΡΘΕ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΕΙ Ο Ν. 4093/2012 ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ.
  • Για τις περιπτώσεις, όπου τεχνικοί κυρίως υπάλληλοι παραπέμπονται στα δικαστήρια, που είναι ομολογουμένως συχνότατες, αποσιωπάται το γεγονός ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία καταλήγουν στην αθώωσή τους.
  • Τελευταία έχουν δει το φως της δημοσιότητας περιπτώσεις όπου δημόσιοι υπάλληλοι και λειτουργοί ελέγχονται πέραν άλλων και πειθαρχικά, διότι εμφανίζονται να έχουν στην κατοχή τους μεγάλα χρηματικά ποσά, δυσανάλογα των εσόδων που δηλώνουν στην εφορία. Αυτό αποδεικνύει περίτρανα ότι η δίωξη τέτοιων περιπτώσεων θα μπορούσε να γίνει οποτεδήποτε και με το προϊσχύον θεσμικό πλαίσιο (εννοείται σχετικά με τους πειθαρχικούς ελέγχους των δημοσίων/δημοτικών υπαλλήλων) αν υπήρχε η βούληση της πολιτείας.
Αυτά, για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, να αποκατασταθεί επιτέλους η αλήθεια και να μην παραμυθιάζεται ο κόσμος ότι με τον τρόπο αυτό θα παταχθεί η διαφθορά και οι επίορκοι ή ότι πρόκειται για “νόμο περί διαφθοράς δημοσίων υπαλλήλων”, όπως χαρακτηριστικά διαδίδουν κάποιοι.
Οι νέες αυτές ρυθμίσεις που επιβάλλει το “Μνημόνιο ΙΙΙ”, όχι μόνο δεν θα συμβάλλουν στην πάταξη της διαφθοράς στη δημόσια διοίκηση ή στην αυστηρή τιμωρία των αποδεδειγμένα παράνομων πράξεων και ούτε φυσικά στη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των δημόσιων υπηρεσιών, αλλά αντιθέτως, το μόνο αποτέλεσμα που θα έχουν, είναι καταρχήν να αδρανοποιηθούν οι δημόσιες υπηρεσίες με την απομάκρυνση -δια της αυτοδίκαιης αργίας- των υπαλλήλων με την υποβολή μηνύσεων και καταγγελιών για διάφορους ...απίθανους λόγους, από όποιον μπορεί να έχει κάποιο μικρό ή μεγάλο συμφέρον, ενδοϋπηρεσιακά ή εξωϋπηρεσιακά. Δηλαδή, “πεδίο δόξης λαμπρό” για εκβιασμούς και ενδεχόμενες παράνομες πράξεις. Το αποτέλεσμα θα είναι από τη μια να προάγεται τελικά η ανομία και από την άλλη, ο κάθε υπάλληλος να είναι έκθετος στην αυθαιρεσία της Διοίκησης.
Όμως, μήπως τελικά αυτά είναι που επιδιώκονται;
Διότι, είναι ολοφάνερο πλέον, ότι για αυτά που η συγκυβέρνηση θέλει να περάσει το επόμενο διάστημα (ιδιωτικοποιήσεις, ξεπούλημα δημοσίων αγαθών, δημόσιας γης, κλπ), χρειάζεται μόνο ότι εξυπηρετεί τα αντίστοιχα ιδιωτικά συμφέροντα. Η αποψίλωση και η απαξίωση των δημόσιων υπηρεσιών που επιτυγχάνεται και με τη στοχοποίηση των υπαλλήλων, σίγουρα βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση.
Είναι επίσης ολοφάνερο, ότι εκτός από αδρανείς υπηρεσίες, η κυβέρνηση χρειάζεται και φοβισμένους εργαζόμενους που δεν θα διαμαρτύρονται και δεν θα διεκδικούν. Και με αυτή την έννοια, ο Ν. 4093/12 είναι ένα πρώτης τάξεως εργαλείο τρομοκράτησης των εργαζόμενων και ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης, αφού η συμμετοχή σε διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις, κλπ, μπορούν εύκολα να χαρακτηριστούν ως “ανάρμοστη συμπεριφορά” και να θέσουν σε αυτοδίκαιη αργία τον εργαζόμενο που συμμετέχει.
Για όλους αυτούς τους λόγους,
δηλώνουμε την πρόθεσή μας ως σωματείο εργαζομένων να ασκήσουμε όλα τα ένδικα μέσα για την κατάργηση των αντισυνταγματικών διατάξεων του Ν. 4093/2012 και καλούμε όλους τους συνδικαλιστικούς φορείς να κάνουν το ίδιο. (Επισημαίνεται ότι η Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. & η ΑΔΕΔΥ έχουν ήδη προσφύγει στο Συμβούλιο Επικρατείας).
Επιπροσθέτως, καλούμε τους Δημάρχους του νομού να θέσουν το θέμα στα αντίστοιχα συνδικαλιστικά τους όργανα, Π.Ε.Δ. Πελοποννήσου και Κ.Ε.Δ.Ε. και να λειτουργήσουν προς την ίδια κατεύθυνση.
Για τη συγκεκριμένη περίπτωση διωκόμενων συναδέλφων, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας και τη συμπαράστασή μας και καλούμε τους Δημάρχους Ναυπλιέων και Άργους-Μυκηνών να διερευνήσουν και να εξαντλήσουν κάθε δυνατότητα που τους δίνει ο νόμος προς την κατεύθυνση να μην υλοποιηθούν αποφάσεις θέσης σε αργία των συναδέλφων.
Και τέλος, καλούμε όλους τους πολίτες να σκεφτούν και να αναλογιστούν τι σημαίνει αυτό για την καθημερινότητά τους (τι σημαίνει να βγει σε αργία με τον τρόπο αυτό ο δάσκαλος του παιδιού τους στο σχολείο, ο γιατρός του νοσοκομείου, η βρεφονηπιοκόμος του δημοτικού παιδικού σταθμού ή ο υπάλληλος της ΔΟΥ π.χ. αν δεν προχωρά σε κατάσχεση του σπιτιού τους επειδή χρωστάνε το χαράτσι ή τη δόση της εφορίας, κλπ. γιατί κι αυτοί υπάλληλοι είναι που διέπονται από το ίδιο νομοθετικό πλαίσιο...) και να συνειδητοποιήσουν, ότι η πολιτική της συγκυβέρνησης, της τρόϊκας και των μνημονίων οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια τη χώρα και το λαό της στην καταστροφή με κάθε τρόπο.
ΑΥΤΟΙ ΔΕ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΟΡΘΙΟ.
ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΝ, ΠΡΕΠΕΙ
ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΡΘΙΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ
ΜΕ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!

για το Δ.Σ. του Σ.Ε.Τ.Α. Αργολίδας
Η Πρόεδρος
Ευαγγελία Τσατσούλη-Παπαγεωργοπούλου
Η Γεν. Γραμματέας
Βασιλική Διαμαντοπούλου